Η φωτογράφος του κόσμου

Η Κλαίρη Μουσταφέλλου από πολύ μικρή ήθελε να φύγει, να γεμίσει γνώσεις από ταξίδια σε όλο τον κόσμο. Κάποια στιγμή στη ζωή της το κατάφερε, μέσα από τη δουλειά της. Και από τότε, γνωρίζει τον κόσμο σε κάθε γωνιά της γης και φωτογραφίζει με τη μοναδική ρεπορταζιακή της ματιά.

Τη γνώρισα από κοντά, μιλήσαμε για τα ταξίδια της και με γέμισε όνειρα!

5qEwogqi7jdcbqWJEOdKpbKMVdyPajsv5j0wG9fMRaEΑλλά πώς έγινε ταξιδιωτική φωτογράφος;
Ξεκίνησα ως γραφίστρια σε περιοδικά. Στις διακοπές μου όμως πάντα φωτογράφιζα. Μια μέρα, ήμουν στη δουλειά με μια σακούλα φωτογραφίες φρεσκοεμφανισμένες από ένα πρόσφατο ταξίδι μου στην Πελοπόννησο. Τότε, ήρθε ένας ταξιδιωτικός φωτογράφος, εξωτερικός συνεργάτης, να πληρωθεί. Ως γραφίστρια, είχα δει πολλές φωτογραφίες του από την Ελλάδα και όλες τις είχα θαυμάσει. Πιάσαμε κουβέντα. Του έδειξα τις φωτογραφίες μου από την Πελοπόννησο όταν μου είπε: “Γιατί δεν γίνεσαι φωτογράφος; Λείπουν οι καλοί επαγγελματίες από τον χώρο”. CLp9AEXiTPytKB0xrpX1hPZTqZh04zuZZmKYPPSIr1AΩστόσο, δεν ήξερα το τεχνικό κομμάτι της φωτογραφίας – απλά τράβαγα ό,τι μου άρεσε. Ήμουν πάλι τυχερή. Ήταν δάσκαλος φωτογραφίας στη Σχολή Focus! Έτσι, μου έκανε ιδιαίτερα μαθήματα και έμαθα. Άρχισα να πουλάω τις φωτογραφίες μου μέσω πρακτορείου, τη σημερινή IML, που είχε τότε μόνο ταξιδιωτικές φωτογραφίες. Άρεσαν οι φωτογραφίες μου – τα πρώτα μου θέματα πήγαν στα καλύτερα περιοδικά, στο ιταλικό Belleuropa, στο ελληνικό ELLE… Σιγά σιγά, άφησα τη δουλειά μου ως γραφίστρια.
Ένα θέμα μου για τα γαμήλια έθιμα στα Ανώγεια της Κρήτης, το πήγα στο ελληνικό National Geographic – επί τόπου, χωρίς ραντεβού. Δύο λέξεις τους χρειάστηκαν “το θέλουμε”, και από τότε, πολύ συχνά, ένα θέμα μου για Ελλάδα, αφού εγκρινόταν από το αμερικάνικο, δημοσιευόταν στο ελληνικό National Geographic. Και έτσι ξεκίνησε.
5 χρόνια δούλεψα μαζί τους. Και μετά, όλες οι πόρτες ήταν ανοιχτές για μένα.

Τώρα που εργάζεται;
Στα Ταξίδια, στο Κ και στον Γαστρονόμο, για την Καθημερινή.

8uw7DLzQvwI4Q5f8HVnDM7qi_wrqL8jUeqcb7XyVyNMΤο φωτογραφικό της στυλ είναι μοναδικό…
Η προσέγγισή μου ξεκίνησε από φυσιολατρική. Στη συνέχεια, έγινε πιο ανθρωποκεντρική. Κυρίως λοιπόν φωτογραφίζω ανθρώπους στον τόπο τους. Φωτογραφίζω τα έθιμά τους, το φαγητό τους, την καθημερινότητά τους… έχουν κοινωνικό ενδιαφέρον οι φωτογραφίες μου. Με ενδιαφέρει να μάθω πώς ζούν οι άνθρωποι και τους αντιμετωπίζω παντα με σεβασμό. Γι’ αυτό, κανείς άνθρωπος που προσέγγισα για να τον φωτογραφίσω δεν μου είπε όχι.
Τελικά, είναι ρεπορταζιακό το στυλ μου. 8V-qw97NlL0yXdqpATay-4fjr_YN4LqlmkSHM4cLy3YΠροσπαθώ να αποδώσω την αίσθηση της περιοχής. Χωρίς να προσπαθώ να έχω μια συγκεκριμένη αισθητική ως φωτογράφος, λαμβάνω ένα συναίσθημα από τον τόπο, το οποίο θέλω να φανεί και σε αυτούς που βλέπουν τις φωτογραφίες μου. Επίσης, έχω πάψει να βγάζω “άρτιες” φωτογραφίες. Δεν με νοιάζει που κόβονται, απλά κάνω κλικ εκεί που αισθάνομαι ότι πρέπει. Όσο για το τεχνικό κομμάτι, δεν ξέρω καν όλες τις δυνατότητες των φωτογραφικών μου μηχανών!

HDrExQ4MV5x4gn1safq1UFJatVUVkuGgz7dy8A17y3UΚαι το ταξιδιωτικό της στυλ… περιπετειώδες!
Όταν πάω σε μια άγνωστή μου χώρα, δεν επιδιώκω να μάθω για αυτήν τα πάντα πριν πάω. Προτιμώ να σχηματίσω μόνη μου την πρώτη εικόνα, εκεί. Πριν φύγω φυσικά, μαθαίνω πού να πάω και τι πρέπει να προσέξω, από ταξιδιωτικούς οδηγούς. Επίσης, αναζητώ έθιμα και γιορτές, μέρη με φωτογραφικό ενδιαφέρον – σπήλαια, μοναστήρια, κάποια παλιά πόλη… Κάνω λοιπόν ένα ταξιδιωτικό πρόγραμμα, έχω ένα πλάνο. Αλλά σπάνια το ακολουθώ κατά γράμμα τελικά, γιατί όσο μένω σε έναν τόπο, βρίσκω όλο και περισσότερα ενδιαφέροντα. Προτιμάω να επισκεφτώ λιγότερα μέρη σε μια χώρα, αλλά να εμβαθύνω, να τα γνωρίσω καλά, να γνωρίσω τους ανθρώπους τους, τις συνήθειές τους. Παρά να πάω σε πολλά μέρη και να δω, απλά να δω, όλη τη χώρα.85Ec0xLKMrxiETK4LqXSmll1tXgf-rAvdTlmo9i5b0M

Πού έχει ταξιδέψει άραγε;
Το όνειρο που είχα μικρή, να δω όλο τον κόσμο, κατάλαβα ότι δεν θα πραγματοποιηθεί. Είναι αδύνατο. Είναι πάρα πολύ μεγάλος ο κόσμος.
Στην Ελλάδα πάντως, έχω πάει παντού. Και στο τελευταίο χωριό, στην τελευταία ραχούλα. Στην τελευταία παραλία του τελευταίου νησιού, που πας μόνο με βάρκα και κουπί. Έχω ταξιδέψει με γάιδαρο, με τρακτέρ, με φορτηγό, με εκσκαφέα… με ό,τι κινείται!
YuDVJN7Us0dEv2bh1i6S8vnWCEikAU3MYWQl-V56oZoΣτην Ευρώπη, έχω πάει σχεδόν παντού. Σκανδιναβία δεν έχω πάει. Ούτε στο Άμστερνταμ και στο Βερολίνο, ούτε στη Νέα Υόρκη. Αυτά τα τρία τα θεωρούσα εύκολα ταξίδια και τα άφηνα για όταν μεγαλώσω. Τώρα που μεγαλώνω βέβαια δεν ξέρω αν θα τα καταφερω, αλλά δεν πειράζει.
Έχω ταξιδέψει πάρα πολύ την Ινδία. Στην Τουρκία επίσης έχω πάει, στα Εμιράτα, στη Γεωργία, στο Αζερμπαϊτζάν, στην Ιορδανία

63XIk_fnKiSDPDjOzBX3z0x6wvY_hCaVRd8mIq5lsxwΠάντα ζητάω ένα tip από τους ταξιδευτές γύρω μου και η Κλαίρη μοιράστηκε μαζί μου ένα για ταξίδια σε μη τουριστικές χώρες:
Έρχομαι πάντα σε επαφή με την ελληνική Πρεσβεία εκεί και ρωτάω αν μπορώ να έχω κάποιον έμπιστο οδηγό, επί πληρωμή φυσικά. Υπάρχουν επίσης οικογένειες που συνεργάζονται με την Πρεσβεία και μπορούν να με φιλοξενήσουν, έναντι μικρής αμοιβής. Έτσι, αισθάνομαι ασφαλής και ταυτόχρονα γνωρίζω ντόπιους!5zPLHUmnrnPx72GpNWlrmlwq2ghmjXKnJRr6QEwHA3M

Μετά από όλα τα όνειρα που πραγματοποίησε, ποιο είναι το ταξιδιωτικό όνειρο που της έμεινε;
Η Μογγολία! Είχα δει ένα ντοκιμαντέρ μιας Μογγόλας σκηνοθέτιδας, Η Ιστορία της καμήλας που δάκρυσε. Με εντυπωσίασε η ταινία, αλλά περισσότερο με μάγεψαν τα τοπία. Οι άνθρωποι, οι μάγοι της στέπας που κινηματογράφισε τόσο όμορφα… αυτή η ταινία με ταξίδεψε.
Επίσης, θέλω να πάω στη Νέα Ορλεάνη. Θέλω να ακούσω blues, στον τόπο τους!

Μιλώντας μαζί της, μου διηγήθηκε αμέτρητες όμορφες εμπειρίες που έχει ζήσει ως ταξιδιωτική φωτογράφος. Κάποιες από αυτές τις μοιράζομαι μαζί σας:
Είχα πάει στο Νευροκόπι να φωτογραφίσω τη ζωή στην πιο κρύα περιοχή της χώρας. Την ημέρα των Θεοφανειων, ήμουν έξω από το ξημέρωμα με θερμοκρασία στα μείον, είχα ξηλιάσει. Περπατούσα στην πόλη, όταν μια κυρία, η κυρία Αρετή (καλή της ώρα), με κάλεσε απ’ το μπαλκόνι να ανέβω σπίτι της. Μου έκανε καφέ και με κέρασε αυγοφέτες, μαγειρέψαμε μαζί ντολμαδάκια και τα λέγαμε. Ήταν σαν να έχω βρει μια μάνα στην άκρη της Ελλάδας! Ήταν πολύ γλυκιά εμπειρία.6W1sOq7_p9qQuBHwqXTzOPU0KLWyrHhHWt4-xYb22GI

Κάποτε, όταν ήμουν στην Καστοριά, πήγαμε στη Πρέσπα. Τότε ακόμα δεν την είχαν φωτογραφίσει πολύ. Πήγαμε στον Άγιο Αχίλλειο, το νησάκι στη μικρή Πρέσπα. Η λίμνη ήταν γεμάτη φουσκωτά του στρατού! Γιατί; Γιατί γινόταν μια συναυλία στο νησάκι και μετέφεραν τους θεατές! Πήγαμε κι εμείς και ξαφνικά ηρθε ο Bregovic με καμιά 15 μουσικούς – ήταν σαν παραμύθι! Πολύ αργότερα καθιερώθηκαν τα Πρέσπεια…e8MA_bnfib1FDj-82a9MAKwypSLMuy4Hr20KOd5vfzM

Αγάπησα την Πρέσπα. Πήγα και τις 4 εποχές του χρόνου και τη φωτογράφισα. Τότε, συνεργαζόμουν με τα Νέα και τον Γιάννη Ντρενογιάννη που επίσης αγαπούσε πολύ την Πρέσπα. Του πήγα τις φωτογραφίες μου από τις λίμνες. Μετά από 1,5 μήνα, μόλις είχα γυρίσει από ένα πολύ δύσκολο ταξίδι στην Ινδία, και το πρώτο πρωί που ξύπνησα σπίτι μου, ήρθε για καφέ και μου έφερε το βιβλίο έτοιμο, τυπωμένο, με κείμενα δικά του!v_k6-uMHHCgRaFvt4Jr1X4OlByTcsmpTAF2hxru4O2g

Το ταξίδι μου στη Γεωργία είχε μεγάλο ενδιαφέρον – έκανα ένα θέμα για το ελληνικό Πάσχα στο Βατούμι. Εκεί, οι μισοί μιλάνε ελληνικά και οι άλλοι μισοί είναι Χριστιανοί, γιατί οι Τούρκοι κατακτητές τούς έβαλαν να διαλέξουν αν θέλουν να κρατήσουν τη γλώσσα ή τη θρησκεία τους. Είδα πολλή φτώχεια. Αλλά και πολύ ζεστή φιλοξενία. Έζησα με οικογένειες. Έστρωσαν ένα τραπέζι για μένα, που μπορεί να κόστισε και όλο τους το μηνιάτικο.bLG7OaWFYeAq1NBGsG-v8j8zUSzZAP0LAn2EybrJo_w

Όταν πήγα στην Ιορδανία και πρωτοαντίκρυσα την Πέτρα, εκπλήρωσα ένα παιδικό μου όνειρο. Ήταν συγκινητικό έτσι όπως εμφανίστηκε ανάμεσα στη χαράδρα. Δάκρυσα. Έκατσα μια μέρα εκεί να φωτογραφίζω τα πετρώματα, τους χρωματισμούς τους, τα κτήρια, τους βεδουίνους!f-hsJZGv87broXmFnyjm76Ytdy4Bii7WZa6mOdU8BBc

Στο Σαντιάγκο της Γαλικίας είχα φτάσει μια πολύ βαριά και βροχερή, κρύα μέα. Πλάι στον καθεδρικό της Κομποστέλλα, μέσα σε μία στοά, ένας ντόπιος έπαιζε γκάιντα και αντηχούσε μαγευτικά. Τότε ένιωσα ότι οι Ισπανοί, οι Ίβηρες έχουν κέλτικες ρίζες!UPbLFbs7Bbtg4VUdJt6kz_eYQ7uQTOCGpPhGUZxONko

Όσο για το δύσκολο ταξίδι στην Ινδία που ανέφερα, ήταν αμέσως μετά το τσουνάμι. Είχα πάει για ταξιδιωτικό στην περιοχή 3 μήνες πριν την τραγωδία. Αναρωτήθηκα αν όλοι αυτοί που είχα φωτογραφίσει ζουν, τι απέγιναν. Κάτι έπρεπε να κάνω. Ζητάγανε εθελοντές να πάνε στην Ινδία με τη Unicef. Πήγα ως εθελόντρια και έκανα θέμα για το National Geographic, για τους Έλληνες εθελοντές. Ήμαστε δύο. Όλη μέρα φωτογράφιζα με τα μάτια να τρέχουν. Είδα χιλιόμετρα από ομαδικούς τάφους. Είδα παιδικά παιχνίδια στο χώμα, ανάμεσα στα συντρίμμια. Ως εθελόντρια, ανέλαβα να φυλάω τα παιδιά στο νηπιαγωγείο. Κάθε φορά που ζωγράφιζαν, ζωγράφιζαν όλα εικόνες από το τσουνάμι! Όταν έφυγα, οι γονείς μού έκαναν δώρο χένα στα χέρια. Ίσα που έπλενα τα χέρια μου, για να μη φύγει όταν επέστρεψα!Tqi8bchEz4h5TJBV_QMHGW_Wpj7k7aAx5cheCzN9pYs

Επίσης, έτυχε να είμαι στο Κασμίρ την εποχή του μεγάλου σεισμού του Πακιστάν. Επειδή είχα την εμπειρία της Ινδίας, αγόρασα ό,τι θα χρειάζονταν και τους τα πήγα. Φωτογράφιζα παράλληλα. Έβγαλα φωτογραφία μια γυναίκα με το μωρό της αγκαλιά. Και αναρωτήθηκα, τι δουλειά έχω εγώ να εμπορεύομαι τον πόνο του κόσμου; Και δεν το εκανα! Ένιωσα δέος μπροστά της. Γι’ αυτό, φωτογραφίζω την ομορφιά, το καλό, το θετικό, ακόμα και μετά τη φυσική καταστροφή, εγω φωτογράφιζα την αποκατάσταση.
Ένα άλλο παιδί που φωτογράφισα εκεί, στην αρχή με κοίταξε σαν χαμένο. Έπειτα, μου χαμογέλασε με ένα μεγάλο ζεστό χαμόγελο και ήταν πολύτιμο δώρο ζωής για μένα αυτό το χαμόγελο!njFunawQCi6Q5XFzY7CzJXl-GCHvAApjuuuZ8BlN2pA

Γνωρίστε την τέχνη της Κλαίρης και ταξιδέψτε μαζί της, μέσα από το φωτογραφικό της site!

To άρθρο μου αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στο blog.travelplanet24.com!

Share

You May Also Like

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

fifteen − four =