Και κάπως έτσι, έγινα “παλιά”. Κάποια από αυτά που διάβαζα και εφάρμοζα όταν ήμουν έγκυος ή μωρομάνα, μαθαίνω ότι πια είναι παρωχημένα. Έχουν βγει προϊόντα από μάρκες που δεν ήξερα. Τα παιδιά μου είναι πεντάχρονα, είναι μεγάλα παιδιά.

Τα δίδυμα είναι 5 ετών! Πλέον δεν έχει και πολύ νόημα να γράφω για “ταξίδια με δίδυμα”, μιας και δεν έχουν κάποια ιδιαιτερότητα – ίσα ίσα είναι πιο εύκολα από ταξίδια με ένα παιδί ή δύο διαφορετικών ηλικιών. Άσε που οι περισσότεροι που έγιναν γονείς ενός παιδιού όταν εγώ έγινα μαμά διδύμων, πλέον έχουν ακόμα ένα παιδί, άρα η σύγκριση είναι ισόπαλη ή τουλάχιστον ισόποση.

 

Έλα μου όμως που ακόμα πιστεύω ότι δεν είναι εύκολα τα δίδυμα. Οι μετακινήσεις μόνη μου μαζί τους είναι “εύκολες” μόνο με αμάξι ή θα ήταν αν υποθέσουμε ότι ζω σε πεζόδρομο δίπλα σε πάρκο σε περιοχή χωρίς αυτοκίνητα. Άσε που έχω δύο παιδιά ίδιας ηλικίας να πείσω να πλυθούν, ντυθούν, ετοιμαστούν για να φύγουμε. Και ίδιες πιθανότητες κάποιος να μην θέλει να πάει πουθενά ή να πάει αλλού από εκεί που θέλει να πάει ο άλλος – γιατί και οι δύο έχουν άποψη και εκτόπισμα.

 

Δεν παραπονιέμαι. Και ειδικά σήμερα, στα γενέθλιά τους. Τυχαίνει να έχω δύο πολύ βολικά και ήσυχα παιδιά, που όταν είμαστε έξω είναι κύριοι. Οι δασκάλες τους (που με ακολουθούν στο Instagram) λένε ότι καταλαβαίνουν πώς ταξιδεύουμε τόσο πολύ γιατί “με τέτοια παιδιά, παντού πας!”
Παραδειγματίζονται εύκολα επίσης. Τρέχουν επειδή τρέχω, κάνουν ποδήλατο επειδή θαυμάζουν τον μπαμπά ποδηλάτη, διαβάζουν βιβλία κάθε μέρα, γιατί διαβάζω εγώ σχεδόν κάθε μέρα.

 

Και το πιο σημαντικό (και καλά νέα για γονείς δίδυμων νηπίων), πλέον δεν καταστρέφουν το σπίτι μας και είμαστε έτοιμοι για ανακαίνιση! Ναι! Σύντομα, το σαλόνι μας θα έχει κουρτίνες (τις είχαν ρίξει), τραπεζάκι σαλονιού (έφυγε μετά από κάτι ράμματα) και μοδάτο χαλί για να γουστάρει η μαμά. Ίσως και καινούργιο καναπέ, αν σταματήσουν να λερώνουν αυτόν.

 

Αλλά με τον covid θα τα βάλω και θα τα παρα-βάλω. Μας τα χάλασε. Εκεί που δεν φοβόμασταν πια τις ιώσεις και είχαμε αρχίσει να πηγαίνουμε σε παιδότοπους με επιτυχία. Εκεί που ετοιμαζόμασταν να ξεκινήσουμε δράσεις σε μουσεία και κατασκευές. Εκεί που είχαμε κλείσει ταξίδια σε 8 χώρες σε ένα 7μηνο, ήρθε η πανδημία. Μας έκλεισε σπίτι. Μας στέρησε ερεθίσματα, εμπειρίες, άθληση, κοινωνικότητα. Εννοείται ότι τα παιδιά μου μεγαλώνοντας θα θυμούνται την πανδημία ως εποχή. Πολύ φοβάμαι ότι όλες αυτές οι στερήσεις, θα έχουν επιπτώσεις στην εξέλιξή τους. Κάνω ό,τι μπορώ όσο “είμαστε ανοιχτά”, επαφή με φύση, άθληση, μουσεία, ταξίδια, δραστηριότητες, θερινά σινεμά. Αλλά η κοινωνική επαφή έχει δεχτεί μεγάλο πλήγμα.

 

Τα αγόρια μου φυσικά δεν δείχνουν κάτι τέτοιο και ρουφούν τη ζωή με το κουτάλι. Ζουν στο έπακρο κάθε εμπειρία και μαζεύουν ερεθίσματα σαν σφουγγάρια. Πάνε παντού με χαρά και ευχαριστιούνται ό,τι κάνουμε.

Χρόνια σας πολλά, αγοράκια μου! Μακάρι να μεγαλώσετε χωρίς άλλες αναποδιές! Σας αγαπώ <3 και θέλω το καλύτερο για εσάς!

 

ΥΓ: Τα άρθρα γενεθλίων παρατηρώ ότι κάθε χρόνο τα γράφω 1 βδομάδα πριν, γιατί απλά δεν προλαβαίνω ανήμερα ή μια μέρα πριν. 13/9 έχει γενέθλια ο άντρας μου, ανοίγουν τα σχολεία και έχω να ετοιμάσω 3 πάρτυ. Τρία. Ένα για τον άντρα μου, ένα για την τάξη τους στο νηπιαγωγείο και ένα στο σπίτι μας για τα παιδιά. Και να πάρω δώρα για τους τρεις τους και για τον ξάδερφο που έχει γενέθλια στις 12/9 και τον φίλο των διδύμων που γεννήθηκε 11/9 στο ίδιο μαιευτήριο! Αν και θα περίμενε κανείς τώρα να σκέφτομαι τη ΜΕΝΝ, τις πρώτες αντλήσεις και την περίεργη αίσθηση της κοιλιάς μου μετά τον τοκετό, εγώ έχω χρόνο τελικά μόνο για την αφήγηση της γέννας τους όταν βρούμε λίγα λεπτά οι τρεις μας. Και όλα αυτά είναι όμορφα, πολύ όμορφα. Είναι η ζωή μου όπως ποτέ δεν θα τολμούσα να ονειρευτώ ότι θα είναι…

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *