Επιτέλους, το #metoo ξεκίνησε στην Ελλάδα. Και επειδή στις ΗΠΑ ξεκίνησε πρόσφατα και έχει γίνει χαμός, αλλά και στις πολιτισμένες χώρες υπάρχει εδώ και δεκαετίες, είμαστε εκπαιδευμένοι στο τι είναι και τι κάνει. Και κάπως έτσι άνοιξαν και τα δικά μου μάτια απέναντι στο τι σημαίνει κακοποίηση, παρενόχληση και συναίνεση. Και στο μεταξύ, έκανα γιους. Δύο γιους. Και όταν όλοι μου λένε “ευτυχώς, δεν έχεις να σκέφτεσαι μήπως κανείς τους ξεγελάσει”, εγώ δεν παύω να είμαι γυναίκα. Και να νιώθω, ως γυναίκα. Και να σκέφτομαι ότι αυτά τα δύο αγοράκια κάποτε θα γίνουν άντρες. Και εγώ η μαμά τους, η γυναίκα, δεν θέλω να κάνουν κακό σε κανέναν. (Προφανώς, δεν θέλω να πάθουν τίποτε, αυτό εννοείται, αλλά και αυτό θα το θίξω).

 

Καθημερινές στιγμές που είναι αφορμή να μάθουν για τη συναίνεση

Πολύ συχνά, τα δίδυμα με καβαλάνε στην πλάτη όταν μαζεύω τα παιχνίδια τους, κάθονται στα χέρια μου όταν κρατάω το βιβλίο που τους διαβάζω, ή στον ώμο μου όταν κάθομαι στον καναπέ με ένα ποτήρι νερό. Και πολλά άλλα. Τα ξέρετε κι εσείς.
Όσο χαριτωμένα κι αν είναι πολλά από αυτά, δεν παύουν να πονάνε σημεία του σώματός μου ή να δυσχεραίνουν κινήσεις μου. Ή πολύ απλά, να μην έχω όρεξη εκείνη τη στιγμή.
Είμαι μαμά τους και αυτά είναι 1, 2, 3, 4 ετών παιδάκια. Τα δικά μου, πολύ χαριτωμένα παιδάκια μου. Τα αγαπώ, τα λατρεύω και ό,τι κάνουν μου φαίνεται πανέμορφο. Αλλά πολλά από αυτά που κάνουν, μου αφαιρούν τρίχες από τα μαλλιά μου, μου κάνουν μελανιές στα πόδια ή με κάνουν να δαγκώσω τη γλώσσα μου.
Για μένα, δεν υπάρχει κανένα δίλημμα. Δεν αισθάνομαι διχασμένη, “αχ, ας μην τα στενοχωρήσω, αχ, είναι τόσο γλυκά, αχ, να τώρα έφυγε, κατάλαβε”. Το σώμα μου το σέβομαι και θέλω να το σέβονται και τα παιδιά μου. Τα παιδιά μου θέλω επίσης να μάθουν να σέβονται τα σώματα των άλλων. Και να μάθουν ότι κάποιες κινήσεις που κάνουν, πονάνε τον άλλο, εν προκειμένη εμένα, αργότερα μια κοπέλα ή έναν συμμαθητή τους αύριο στο προνήπιο. Αν δεν δείχνω ότι πονάω, αν δεν τους πω ότι πονάω, δεν θα το καταλάβουν. Αν τους πω ότι πονάω γελώντας, δεν θα με πάρουν σοβαρά. Αν τους πω ότι πονάω, αλλά δεν πειράζει, θα συνεχίσουν να το κάνουν.
Έτσι λοιπόν, όταν τα αγόρια μου μου κάνουν κάτι που με πονάει ή δεν το ανέχεται το σώμα μου και ο ψυχισμός μου εκείνη τη στιγμή:

Αντί να πω: “πονάει η μαμά, αλλά δεν πειράζει, έχω ώρα να σε δω/σε αγαπάω/οι μαμάδες δεν νιώθουν πόνο απ’ τα παιδάκια τους/είναι γλυκός ο πόνος της μητρότητας/χαλάλι αγόρι μου τόσο κόπο έκανα για να σε γεννήσω/έτσι είναι τα αγόρια” και λοιπές μαζοχιστικές προτάσεις, οι οποίες δίνουν θάρρος και το ελεύθερο σε αγόρια που μεγαλώνοντας θα αποκτήσουν ΚΑΙ σωματική δύναμη,
Θα πω: “Με πονάς/Αυτό που κάνεις με πονάει, θέλω/πρέπει να σταματήσεις” ή “αυτό είναι το σώμα μου και πονάει. Θέλω/πρέπει να σηκωθείς/φύγεις από πάνω μου”

 

Mε απλά λόγια, όταν κάτι, μαμά, σε ενοχλεί, πρέπει να το πεις. Δεν πρέπει να σκεφτείς ότι θα στενοχωρήσεις τον κανακάρη σου. Πρέπει ο γιος σου να καταλάβει ότι δεν έχει δικαιώματα στο σώμα και στον ψυχισμό της μαμάς του πρώτα, για να μάθει ότι δεν έχει δικαιώματα στο σώμα και στον ψυχισμό άλλων γυναικών/αντρών. 

 

Αφορμές να μάθουν να ακούν το “όχι”, αλλά και να λένε “όχι”

Το “όχι” δεν είναι αμφίσημο. Το “όχι” δεν σημαίνει νάζι. Και φυσικά, δεν σημαίνει “ναι”. Ποτέ.
Τα νήπια δεν καταλαβαίνουν το “όχι”, Τα 4χρονα αγόρια μου δεν θέλουν να τους λέω “όχι”. Οι ίδιοι βέβαια μου λένε συνέχεια “όχι” και όταν τους λέω εγώ “όχι”, αυτοί μου λένε “ναι”.
Σας θυμίζει κάτι; Καθημερινές, διαρκείς συζητήσεις με τα παιδιά μας. Γίνονται κάθε μέρα και άρα είναι αφορμή για εκπαίδευση και εξάσκηση στη συναίνεση.
Κάθε φορά λοιπόν που δεν δέχονται το “όχι” μου:

Aντί να πω: “τα αγόρια δεν καταλαβαίνουν τα ΟΧΙ”
1. Όταν λέω “όχι”, σημαίνει “όχι”.
2. Όταν σου λέω “όχι”, πρέπει να σταματάς αυτό που κάνεις αμέσως.

3. Όταν σας λέει κάποια φίλη σας “όχι”, πρέπει να φεύγετε μακριά. 

Και, φυσικά, κάθε φορά που τσακώνονται, αντί να μείνουν να τρώγονται, τους μαθαίνω ότι αν κάτι δεν τους αρέσει, πρέπει να το πούνε:

Αντί να πω: “αγόρια είναι, θα τσακωθούν” ή “έτσι, τεστοστερόνη”,
1. Αν κάποιος (ο αδερφός σου πχ) κάνει κάτι που δεν σου αρέσει, φεύγεις αμέσως μακριά
2. Αν κάποιος κάνει στο σώμα σου κάτι που σε πονάει/κάτι που δεν σου αρέσει, φεύγεις, φωνάζεις ΣΤΟΠ/ΦΥΓΕ και πας στη δασκάλα.

 

Δεν ξέρω αν όλα αυτά έχουν αποτέλεσμα. Μόνο ο χρόνος θα δείξει. Αλλά το “δεν χρειάζεται να δώσεις μια αγκαλιά/ένα φιλί στην τυχαία κυρία/θεία στην τυχαία γιορτή/συγκέντρωση”, βλέπω ότι έχει αποτέλεσμα, τώρα που μεγάλωσαν – το λένε μόνοι τους. Και το “μην αγγίζετε τα παιδιά μου” στους τυχαίους περαστικούς που ήθελαν να πασπατέψουν τα πρόσωπά τους (ναι, και επί covid) φαίνεται να έχει αποτέλεσμα – απομακρύνονται μόνοι τους πια (οι γιοι μου). Οπότε ελπίζω να καταλάβουν και αυτά τα όρια.

Πάντως, τα όρια είναι κάτι που ως γονείς όλοι μας μαθαίνουμε ότι πρέπει να θέτουμε. Το τι όρια βάζει κάθε οικογένεια, εξαρτάται από τους γονείς και τις κοινωνικές συνθήκες ζωής. Άλλοι λένε “μην παίζεις με τις πάπιες”, άλλοι “μην παίζεις με τα φίδια”. Θα ήταν καλό, η συναινετική συμπεριφορά να είναι ένα κοινό όριο που όλοι οι γονείς μαθαίνουν στα παιδιά τους.

 

Επιτέλους λοιπόν, το κίνημα #metoo ξεκίνησε στην Ελλάδα. Και ελπίζω να συνεχιστεί και να γίνει πραγματικό κίνημα. Ξεσκεπάζοντας όλους όσοι εκβιαστικά δίνουν δουλειές και ρόλους. Αλλά και τους άγνωστους που κοιμούνται ήσυχοι έχοντας κλέψει τον ύπνο από άλλους. Και αυτό για να αλλάξει και για να μείνει έτσι, πρέπει να εκπαιδεύσουμε τα αγόρια μας. Ναι, τα παιδιά μας. Δεν αρκεί να περπατήσουν από 9 μηνών και να μιλήσουν πριν τα άλλα της ηλικίας τους. Δεν έχει νόημα να μάθουν να γράφουν από 4 ετών το όνομά τους. Δεν αξίζει τίποτε να περάσουν με την πρώτη στο πανεπιστήμιο. Αν πιστεύουν, επειδή τους το μάθαμε, ότι ό,τι κάνουν είναι αστείο ή γοητευτικό και ότι οι πράξεις τους δεν έχουν συνέπειες, τότε κάνουμε τα μισά.

 

Και επειδή σίγουρα υπάρχουν πολλά ακόμα που θα μπορούσα να κάνω, σας ακούω: εσείς πώς μαθαίνετε τα παιδιά σας να λένε και να σέβονται το “όχι”;

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *