Αυτό το δεύτερο lockdown είναι εντελώς διαφορετικό από το πρώτο. Στο πρώτο, αισθανόμασταν ότι προστατευόμαστε, ότι πάει καλά, ότι έχει αποτέλεσμα. Στο δεύτερο, τα κρούσματα δεν λένε να πέσουν. Ελπίζω τα θετικά του lockdown να φανούν σύντομα. Γιατί τα αρνητικά τα νιώθουμε στο πετσί μας από την πρώτη μέρα. (Αυτό το άρθρο το διαβάζετε εσείς που δεν κρατάτε αποστάσεις, δεν καθαρίζετε τα χέρια σας, δεν φοράτε μάσκα και είστε διαρκώς έξω με αθλητικά χωρίς να αθλήστε; Ήρεμα ρωτάω.) Τι συμβαίνει λοιπόν; Πώς επηρεάζει το 2ο lockdown τις μαμάδες στην Ελλάδα;

 

 

Είμαι παντού και πάντα με τα παιδιά

Στο πρώτο lockdown, ήταν και ο άντρας μου κλεισμένος στο σπίτι μαζί μας. Η παρουσία του μου επέτρεπε να χαλαρώσω λίγο, αν και κυρίως μου επέτρεπε να κάνω περισσότερα για το σπίτι και τα παιδιά. Τώρα, είμαι στο σπίτι με τα παιδιά μόνη μου, που σημαίνει ότι δεν μπορώ να πάω πουθενά χωρίς αυτά. Στο atm, στο φαρμακείο, στο μανάβικο, θα πρέπει να τα πάρω μαζί μου. Και όσο ρομαντικό κι αν ακούγεται αυτό, δεν είναι πάντα καν εφικτό: δεν θέλουν να έρθουν μαζί μου. Θέλουν να μείνουν σπίτι να παίξουν. Φοβούνται τον ιό. Τα αυτοκίνητα στους δρόμους. Βαριούνται να ντυθούν και να φύγουμε.
Με αποτέλεσμα, οι περισσότερες εξωτερικές δουλειές να μένουν πίσω. Κάτι που προσθέτει…

 

 

Άγχος. Έχω άγχος.

Δεν βοηθάει όταν οι δουλειές μου μένουν πίσω. Και όχι μόνο οι εξωτερικές δουλειές. Εφόσον είμαι στο σπίτι με τα παιδιά, είναι πολλά πράγματα στο σπίτι που πια δεν μπορώ να κάνω, ή που κάνω πολύ πιο αργά. Δεν μπορώ να είμαι μπροστά από τον υπολογιστή, παρά μόνο όταν επιστρέφει ο μπαμπάς μας το βράδυ. Άρα δεν μπορώ να παραγγείλω super market ή πράγματα για το σπίτι ή γραφική ύλη για τα παιδιά στον χρόνο που θέλω. Δεν μπορώ φυσικά ούτε να εργαστώ όταν είμαι μόνη μαζί τους, εκτός αν τα παρκάρω στην τηλεόραση. Δεν μπορώ να βάλω πλυντήριο ρούχων, γιατί το σβήνουν. Δεν μπορώ να διπλώσω ρούχα, γιατί παίζουν μαζί τους. Δεν μπορώ να μαγειρέψω καλά καλά. Γιατί όσο μαγειρεύω, δεν ελέγχω τι κάνουν. Και συνήθως επιλέγουν να βγάλουν τις πετσέτες και τα σεντόνια από τις ντουλάπες και να τα ποδοπατήσουν.
Δεν βοηθάει στο κοινό άγχος ούτε η κατάσταση φυσικά. Τα κρούσματα παραμένουν ψηλά, η Ελλάδα ανά περιπτώσεις είναι στις χειρότερες λίστες και στατιστικές. Τα σχολεία παραμένουν κλειστά, όπως επίσης και οποιαδήποτε έννοια διασκέδασης και ξεκούρασης – ποιος ξέρει μέχρι πότε. (Αυτό το άρθρο το διαβάζετε εσείς που δεν κρατάτε αποστάσεις, δεν καθαρίζετε τα χέρια σας, δεν φοράτε μάσκα και είστε διαρκώς έξω με αθλητικά χωρίς να αθλήστε; Ήρεμα ρωτάω.)

 

 

Η τηλεκπαίδευση μού προκαλεί πονοκέφαλο και περιορισμούς

2,5 ώρες τη μέρα μπροστά σε μια οθόνη, με δύο παιδιά που δεν θέλουν απαραίτητα να είναι εκεί. Με μια δασκάλα που φωνάζει από τα ηχεία. Κι εμένα να προσπαθώ να χειριστώ την ένταση του ήχου. Το mute-unmute σε ταχύτητα αστραπή, για να μην κάνει την ερώτηση σε άλλον μαθητή η δασκάλα επειδή εμείς δεν προλάβαμε να απαντήσουμε. Να παλεύω να τους κρατήσω το ενδιαφέρον, γιατί η δασκάλα δεν είναι πραγματικά μπροστά τους και γιατί δεν βρίσκονται στην τάξη τους.
Επί 2,5 ώρες, δεν μπορώ να μιλήσω στο τηλέφωνο, να μαγειρέψω, να παραλάβω δέματα ή super market delivery, να δουλέψω, να απαντήσω μηνύματα στο κινητό μου ούτε δευτερόλεπτο, για να μην χάσουν τη συγκέντρωσή τους και τα δίδυμα. Όταν μάλιστα το “μάθημα” γίνεται από το κινητό μου, άσ’ τα! Προφανώς και δεν μπορώ πχ να διαβάσω ένα βιβλίο, να δω μια σειρά ή να κάνω μάσκα προσώπου (δείτε παρακάτω).
Άσε που πρέπει να έχω και το σπίτι σε τάξη και τα δίδυμα ντυμένα και φαγωμένα μέχρι τις 2 παρά το μεσημέρι αυστηρά και απαραιτήτως.

 

 

Δεν έχω τις πολυτέλειες που έχουν όσοι προτείνουν βιβλία, σειρές και skincare για την καραντίνα

Δεν το ξέρει πολύς κόσμος, αλλά εμείς οι γονείς δεν μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε όποτε θέλουμε. Όταν πάω να απολαύσω μια γουλιά καφέ, κάποιος θέλει σνακ. Όταν πάω να βγάλω το φαγητό από τον φούρνο, κάποιος θέλει να του σκουπίσω τον ποπό (ευτυχώς που πήρα έξτρα χαρτί τουαλέτας – δείτε παρακάτω). Όταν μιλάω στο τηλέφωνο, δύο τύποι εδώ μέσα αποφασίζουν να με καβαλήσουν ή να πλακωθούν ή και τα δύο. Όταν κάνω ντους, επιλέγουν να διαλύσουν σιωπηλά τους καναπέδες.
Συνεπώς, κάτι άλλα μεγάλα πράγματα που απαιτούν ελεύθερο χρόνο, όχι απλά μικρές στιγμές απόλαυσης, είναι δυσθεώρητα για μένα. Εγώ netflix βλέπω μόνο στο κινητό, κρυφά, όχι στην πολυτέλεια της μεγάλης οθόνης και ξαπλωμένη στον άνετο καναπέ μου, όπως εσείς οι λέφτερες. Μάσκα προσώπου δεν έχω καταφέρει να κάνω σε αυτό το lockdown, γιατί έχω ήδη αφήσει τα δίδυμα αρκετή ώρα μόνα για να κάνω ένα μίνι βιαστικό ντους. Πήρα κάμποσα βιβλία να διαβάσω, αλλά τελικά καταλήγω να διαβάζω 5 παιδικά βιβλία την ημέρα και να βρίσκω στο pinterest ιδέες για ζωγραφική σχημάτων, για να αναπληρώσω τον χαμένο χρόνο του σχολείου.

 

 

Ούτε ψωμί έχω κάνει

Ξέροντας πια από καραντίνες, πριν ξεκινήσει η δεύτερη, πήρα φόρμα για ψωμί, βιβλία και χαρτί τουαλέτας.
Τελικά, σε αυτή τη δεύτερη καραντίνα, που δεν είναι καραντίνα για όλους και ίσως για αυτό δεν έχει αποτελέσματα, δεν έχω χρόνο για τίποτε. Ψωμί δεν έκανε ο Κώστας αυτή τη φορά, μιας και δουλεύει. Εγώ δεν έχω χρόνο καλά καλά να μαγειρέψω πριν τις 13:00 για να φάνε τα παιδιά πριν την τηλεκπαίδευση. Και στις 16:30 που τελειώνει η τηλεκπαίδευση, έχω να μαζέψω τα υλικά του μαθήματος, να στείλω τις ζωγραφιές τους στη δασκάλα, να κάνω σνακ στα δίδυμα, να τους δελεάσω να κάνουν κάτι δημιουργικό ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ, για να μην προτείνει κανείς την τηλεόραση ως επιλογή, ιδίως αν έχουν κάποια αποστολή από τη δασκάλα. Και κάπως έτσι πάει 18:00 και είναι ώρα να τους πείσω να φορέσουν πιτζάμες. Όταν αυτό γίνει, έχει πάει 19:00 και ετοιμάζω βραδινό. Στις 20:00 τελειώνει όλο αυτό και πλένουν δόντια και πάνε στα κρεβάτια τους, αλλά δεν αποκοιμιούνται πριν τις 21:00, οπότε κι εγώ δεν έχω δύναμη να μαγειρέψω. Πόσο μάλλον για να κάνω μπανανόψωμο, avocado brownies ή μπισκότα φυστικοβούτυρου, που είχα βάλει στόχο και που μια χαρά έκανα όταν ακόμα πήγαιναν σχολείο. Ωστόσο, είναι ώρα επιτέλους να δουλέψω ανενόχλητη και χωρίς τύψεις και να απαντήσω στα τόσα emails, αναπάντητες και μηνύματα που βάρεσαν στο κινητό μου τις τελευταίες 12 ώρες που κυνηγάω την ουρά μου μες στο σπίτι.

 

 

Ευτυχώς, έχω ευκαιρίες για ανάσες

Μην φανταστείτε τίποτε ακραίο. Μια στο τόσο, ανοίγω το app της skyscanner και κοιτάω πτήσεις. Κανονίζω στο μυαλό μου κάτι φοβερά ταξίδια, μέσα από την Ελβετία και την Αλσατία – με προορισμό τη Νορβηγία, τα fjords και κατόπιν την Ισλανδία. Παρακολουθώ instagrammers που ζουν σε χώρες ελεύθερες, όπως στη Σιγκαπούρη ή στην Κίνα. Όπου το κλείσιμο των συνόρων και τα πολύ αυστηρά μέτρα είχαν ως αποτέλεσμα να μην γίνει δεύτερο lockdown και ο κόσμος να πηγαίνει στα μαγαζιά και βόλτες στο κέντρο της πόλης ελεύθερα, απλά με μια μασκούλα.
Ευτυχώς, οι περιορισμοί αυτού του lockdown δεν είναι τόσο αυστηροί όσο την πρώτη φορά και μπορούμε να πάμε σε ένα δάσος να περπατήσουμε ή να ποδηλατήσουμε οικογενειακώς, κρατώντας αποστάσεις φυσικά και φορώντας τις μάσκες μας.
Και φυσικά, 2 πρωινά Δευτέρα-Παρασκευή, αφήνω τα παιδιά να φάνε πρωινό με τον Κώστα κι εγώ πηγαίνω για τρέξιμο. Και τα Σάββατα το πρωί, πριν αρχίσουν οι απαιτήσεις για τη βόλτα που δεν θέλουν να πάνε και το μαγείρεμα φαγητού που δεν θέλουν να φάνε, πάλι τρέχω. Παίρνω τον αέρα μου. 3 ώρες περίπου την εβδομάδα. Μόνη, χωρίς περιορισμούς.
(Και παραδέχομαι ότι δεν έχω χρόνο να κάνω γυμναστική στο σπίτι πια. Όχι σε αυτό το lockdown με την τηλεκπαίδευση και τον Κώστα στο γραφείο).

 

 

Ευτυχώς, τα δίδυμα είναι μεγαλύτερα από ό,τι τον Μάρτη

Κατά 8 μήνες μεγαλύτερα. Και σε αυτές τις ηλικίες, οι 8 μήνες είναι απίστευτα πολλοί. Έχω άλλα παιδιά. Παιδιά που κάθονται να ζωγραφίσουν και να παίξουν με πλαστελίνες – επιτέλους. Παιδιά που δεν βρίσκουν ενδιαφέρον πια μόνο στις καταστροφές, στις φωνές, στο τρέξιμο και στο σκαρφάλωμα. Παιδιά που πάνε πια προνήπιο και άρα κάνουν και αυτά τηλεκπαίδευση. Που όσο κι αν με κουράζει. Όσο κι αν μου σπάει το πρόγραμμα στα δύο. Όσο κι αν μου τρώει απίστευτα πολύ χρόνο. Από το απόλυτο τίποτε, είναι φοβερά σημαντικό. Χίλιες φορές η φυσική παρουσία στον πραγματικό χώρο του σχολείου, η κοινωνικοποίηση, η επαφή, τα παιχνίδια με τη δασκάλα στην αυλή και στο άλσος. Αλλά δυστυχώς, αυτά δεν γίνονται πια. Και τα παιδιά μας χάνουν πολύτιμο χρόνο φυσικής μάθησης. (Αυτό το άρθρο το διαβάζετε εσείς που δεν κρατάτε αποστάσεις, δεν καθαρίζετε τα χέρια σας, δεν φοράτε μάσκα και είστε διαρκώς έξω με αθλητικά χωρίς να αθλήστε; Ήρεμα ρωτάω.)
Αλλά έστω και έτσι, κάτι γίνεται. Απασχολούνται. Έχουμε και αποστολές για το σπίτι, οι οποίες ουσιαστικά είναι δωρεάν έτοιμες ιδέες για απασχόληση προνηπίων. Και ευχαριστούμε θερμά την πολύ δημιουργική δασκάλα μας για όλο αυτό!

 

Εσείς; Πώς τα περνάτε;

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *