Τι θα ήθελα να ήξερα ως πρωτάρα μαμά

Δεν ξέρω γιατί κανείς δεν μοιράζεται αυτές τις βασικές πληροφορίες. Όλοι λένε πόση αγάπη θα νιώσεις και πόσο κουραστικό θα είναι. Πόσο θα σου λείψει ο ύπνος και πόσο δεν θα έχεις χρόνο να φας. Με αποτέλεσμα να ανακυκλώνονται οι ίδιες και οι ίδιες πληροφορίες και αυτή η τόσο απαραίτητη γνώση να μένει απ’ έξω:

Τι θα ήθελα λοιπόν να ξέρω ως πρωτάρα (διδυμο)μαμά για τα πρώτα 3 χρόνια;

 

1. Ότι δεν θα βγαίνω και πολύ έξω

αλλά ότι πρέπει να βγαίνω και μάλιστα μόνη μου

Ξεκίνησα πολύ δυναμικά, με στόχο να είμαι μαζί τους αγκαλιά συνέχεια, ιδανικά όλη μέρα με τις πιτζάμες. Αυτό είχα ακούσει ότι είναι το ιδανικό. Έλα μου όμως που η κλεισούρα δεν κάνει καλό σε κανένα. Οπότε ξεκίνησα τις βόλτες με το καρότσι άμεσα. Έλα μου όμως που το καρότσι, πόσο μάλλον το διδυμοκάροτσο, δεν μπαίνει σε ασανσέρ και δεν ανεβαίνει σκάλες, άρα οι βόλτες μου είναι περιορισμένες. Έλα μου που δεν πρέπει να πηγαίνουμε τα μωρά σε κλειστούς χώρους, πόσο μάλλον με κάπνα.
Παιδιά, το πήγαιν’ έλα-πάνω κάτω με το καρότσι δεν είναι αρκετό. Βρείτε sitter ή δεχτείτε τη βοήθεια της μαμάς/πεθεράς/θείας/αδερφής/ξαδέρφης και ΒΓΕΙΤΕ ΜΟΝΗ ΣΑΣ ΕΞΩ, έστω για ψώνια, για παγωτό ή για λούσιμο, χτένισμα και mani-pedi. Βγείτε με τον άντρα σας. Εκμεταλλευτείτε αυτό το 3ωράκι μετά τον βραδινό θηλασμό και πάτε σινεμά ή σε ένα εστιατόριο. Δείτε τις φίλες σας. Και αυτές που έχουν παιδιά, αλλά και αυτές που δεν έχουν παιδιά. Πιστεύετε ότι δεν σας καταλαβαίνουν και τις αποφεύγετε; Κακώς, καλύτερα να περάσετε 2 ώρες χωρίς να μιλήσετε καθόλου για τα παιδιά σας και ακούγοντας ιστορίες που δεν περιλαμβάνουν πάνες. 

 

2. Τη φάση με τους παιδικούς σταθμούς

και μάλιστα νωρίς

Κλασικά, όλοι λένε και όλες οι έρευνες υποστηρίζουν ότι τα μωρά πρέπει να μείνουν με τη μαμά τους σπίτι τον πρώτο χρόνο και ότι δεν πρέπει να πάνε παιδικό πριν τα 3 το αργότερο. Για πείτε μου τώρα, αυτά τα δύο χρόνια στο μεταξύ, τι τα κάνουμε τα παιδιά; Ακόμα κι αν δεν δουλεύουμε, χρειαζόμαστε χρόνο για τον εαυτό μας. Και αν δουλεύουμε, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχουμε γιαγιάδες να μας τα προσέχουν ή ότι είναι εύκολο να βρούμε κατάλληλη και σταθερή πληρωμένη βοήθεια για το σπίτι.
Στις σκανδιναβικές χώρες που έχουμε ως πρότυπο εδώ στην Ελλάδα, τα μωρά πάνε daycare από 9-10 μηνών, παρόλο που η μαμά ή ο μπαμπάς είναι ακόμη σε άδεια. Δεν είναι δυνατόν ούτε λογικό ούτε εύκολο να είσαι με ένα, πόσο μάλλον 2 μωρά όλη μέρα στο σπίτι. Δεν είναι υγιές. Οι γιαγιάδες ακόμα κι αν τις πληρώνετε, ποτέ δεν θα κάνουν ό,τι θέλετε.
Θα ήθελα λοιπόν να υπάρχει ενημέρωση σχετικά με τις αιτήσεις στους δημόσιους βρεφικούς σταθμούς, γραπτώς σε κάθε νέα μαμά. Kαι να μην κατακεραυνώνομαι όταν λέω ότι έστειλα τα παιδιά μου στον βρεφικό από 26 μηνών.
(Tην άποψή μου για τους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς την έχω γράψει εν μέρει εδώ)

 

3. Ότι θα χάσω κιλά και μετά θα πάρω

και όχι ότι θα πάρω και μετά θα χάσω

Οι πιο δημοφιλείς φήμες λένε ότι στην εγκυμοσύνη γινόμαστε όλες φοράδες και ότι μετά τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε να φάμε. Ρε παιδιά, εμένα δεν μου συνέβη τίποτε απ’ τα δύο. Πήρα μόλις 10 κιλά στη δίδυμη κύηση, έχασα 14 δυο μήνες μετά τον τοκετό και συνέχισα να χάνω, μέχρι που ξεκίνησαν βρεφικό και εγώ μείωσα τους θηλασμούς. Αντί να τρέχω και να μην προλαβαίνω να φάω, συνέβη το εξής: σταμάτησα να καίω τις άπειρες θερμίδες με τον θηλασμό. Σταμάτησα να πηγαίνω βόλτα τα παιδιά με το καρότσι κάθε μέρα 5 χιλιόμετρα γιατί ήταν είτε άρρωστα είτε στον παιδικό. Και συνέχισα να τρώω πολύ, όσο έτρωγα όσο θήλαζα, γιατί η κούραση παρέμενε.
Όχι, δεν χάνουμε κιλά όταν τρέχουμε και δεν φτάνουμε. (Το άγχος και η ασταθής διατροφή παχαίνουν, αλλά αυτό το ήξερα)

 

4. Ότι παίζει κάτι που λέγεται “διάσταση κοιλιακών”

και υπάρχει τρόπος να το αποφύγεις ή να μην το επιδεινώσεις

Συμβαίνει αν είσαι αδύνατη ή έχεις μικρό κορμό και η κοιλιά σου γεμίσει με δίδυμα. Συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις. Οι κοιλιακοί πηγαίνουν στα πλευρά για να αφήσουν χώρο στα μωρά και μετά δεν επανέρχονται. Μπορεί να χρειαστεί να γίνει εγχείριση ή να κάνεις ειδικές ασκήσεις επί χρόνια.
Αν όμως κάνεις συγκεκριμένες ασκήσεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μπορεί και να μην σου συμβεί. Αν δεν επιτρέπεται καμία άσκηση στην εγκυμοσύνη σου, πρέπει να ξεκινήσεις πολύ ειδικές ασκήσεις μετά τον τοκετό και όχι τις συνηθισμένες ασκήσεις κοιλιακών που θα επιδεινώσουν την κατάσταση. Μήπως θα έπρεπε να υπάρχουν φυσιοθεραπευτές στα μαιευτήρια εξειδικευμένοι στη γυναικεία υγεία;

 

5. Ότι η επιλόχειος κατάθλιψη μπορεί να συμβεί χρόνια μετά

γιατί έχει να κάνει με την αλλαγή στη ζωή σου και όχι με τον τοκετό όπως νόμιζα

Και την αλλαγή στη ζωή μου εγώ πχ την αντιλήφθηκα μετά τους 18 μήνες. Όταν εξακολουθούσα να έχω περιορισμένες μετακινήσεις λόγω διδυμοκάροτσου, δεν μπορούσα πια να βγω βράδυ γιατί δεν είχα αυτές τις 3 ώρες μετά τον βραδινό θηλασμό που ανέφερα πιο πάνω και τα παιδιά κοιμόντουσαν πια ελάχιστα μες στη μέρα, άρα δεν είχα καθόλου χρόνο για τον εαυτό μου και για τη δουλειά μου.
Κάπου είχα διαβάσει ότι εφόσον ο μοναδικός γιατρός που έρχεται σε επαφή με μια νέα μαμά συχνά είναι ο παιδίατρος, θα ήταν καλό να κάνει κάποιες καίριες ερωτήσεις και για τη δική της κατάσταση, πέρα των μωρών της. Στην Αυστραλία, υπάρχουν σύμβουλοι μητρότητας που επισκέπτονται οι μαμάδες ακόμα και χρόνια μετά και δίνουν έμφαση στην ψυχική τους υγεία. Υπάρχουν ομάδες για μαμάδες σε κάθε γειτονιά στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, όπου οι μαμάδες ανοίγονται χωρίς ντροπές, αντί να παινεύονται για τα θαυματάκια/πριγκιποπούλες τους. 

 

Αυτά από μένα.
Εσείς τι λέτε;

 

 

 

Share

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

seventeen − three =