9 Πράγματα Που Μαθαίνεις Μόνο Αφού Γεννήσεις

Ελάτε τώρα, μεταξύ μας είμαστε… Κι εσείς όπως κι εγώ νομίζατε ότι το ‘χετε πριν γεννήσετε. Ότι δεν θα αλλάξουν και πολύ τα πράγματα. Δεν λέω, είχατε άγχος. Αλλά η βασική σκέψη που κυριαρχούσε ήταν ότι “εμείς δεν θα γίνουμε σαν αυτά τα ζευγάρια με παιδιά που…”

Εμείς πάντως ήμασταν σίγουροι ότι θα ταξιδεύουμε συχνά και μακριά. Ότι θα προσέχουμε μόνοι μας τα παιδιά μας χωρίς βοήθεια. Για να μην μεγαλώσει άλλος τα παιδιά μας. Και για να μην ταλαιπωρήσουμε τις γιαγιάδες.
Επίσης, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα θηλάσω γιατί κανείς δεν θηλάζει ποτέ.

Κυρίως όμως, μάθαμε κάποια κουλά πράγματα αφού γέννησα, που κανείς δεν λέει. Και να τα πει, δεν τα καταλαβαίνεις αν δεν έχεις γεννήσει. Ή δεν τα πιστεύεις. Ή πιστεύεις ότι σιγά μην τύχει σε σένα. Ή ότι “εμείς θα τα καταφέρουμε καλύτερα”, όπως είπα και πιο πάνω.

Τα παιδιά λοιπόν γεννιούνται για να μας διαψεύδουν. Συνεχώς. Με τον δικό τους θορυβώθη, χαριτωμένο, στρουμπουλό τρόπο!

 

 

Μάθημα 1ο: Η καρδιά μου μεγάλωσε πολύ…

…με το που άκουσα το κλάμα του Ορφέα που γεννήθηκε θυμωμένος σαν κεραυνός – άλλωστε έτρεχε βολίδα από μέσα στη μήτρα. Και επεκτάθηκε απέραντα όταν πρωτοαντίκρυσα τον Γιωργάκη πάνω μου, με τις κλαμένες ξανθιές του βλεφαρίδες κάτω από τα φρύδια του – του μπαμπά του τα φρύδια.

 

Μάθημα 2ο: Στο μαιευτήριο η συγκίνηση πάει σύννεφο

“Έχω εγγόνια κι απ’ τη νύφη μου, αλλά τώρα γέννησε η κόρη μου και είναι αλλιώς!” είπε η γλυκιά μου μαμά.
“Έβαλες έναν στόχο και τον πέτυχες” τα λόγια του μπαμπά μου.
Μην. Βάλετε. Μάσκαρα.

 

Μάθημα 3ο: Τα νεογνά κάνουν τρελούς θορύβους!

Πρώτα φέραμε σπίτι τον Γιωργάκη. Έμεινα ξύπνια όλο το πρώτο βράδυ (φυσικά), γιατί κάθε 30 δευτερόλεπτα έκανε κάποιον πρωτάκουστο θόρυβο (από το στόμα; από τη μύτη; θα σας γελάσω) που με κατατρόμαζε. Το βράδυ που “κοιμηθήκαμε” και οι τέσσερεις στο υπνοδωμάτιο για πρώτη φορά, μπήκε και ο Ορφέας στο μουσικό σχήμα. Και τα δυο μαζί με “βββ”, “αγκ”, “κικικικι”, “τριλιλιλι” και “μπρρρρ” όλο το βράδυ. Σε dolby surround!

 

Μάθημα 4ο: Αν θηλάσεις, θα εντυπωσιαστείς με το πόσες συγγενείς σου δεν θήλασαν

Είχα την εντύπωση ότι η μαμά μου με θήλασε έστω στο μαιευτήριο. Ότι κάποια θεία δικιά μου ή του Κώστα θήλασε κάνα 6μηνο.
Εγώ και ο Κώστας δεν έχουμε πιει σταγόνα μητρικού. Είμαι η πρώτη που θήλασε μετά τις γιαγιάδες μας. Η μία δεν θήλασε λόγω καισαρικής, η άλλη λόγω προωρότητας, ή άλλη λόγω διδύμων και η άλλη λόγω μικρού βάρους μωρού.
Κοίτα να δεις κάτι τρελά: γέννησα πρόωρα δίδυμα με καισαρική και θήλασαν άψογα και τα δύο πριν συμπληρώσουν 2 κιλά.

 

Μάθημα 5ο: Όλοι μου λέγανε ότι δεν θα έχω προσωπικό χρόνο. Για την έλλειψη προσωπικού χώρου, κανείς…

Αν κάτσω, έρχονται πάνω μου. Όταν πάω στο μπάνιο, έρχονται για παρέα. Όταν τρώω κάτι, μου ζητάνε να φάνε. Όταν πάω στην κουζίνα να δουλέψω στο laptop, θυμούνται να με αγκαλιάσουν. Όταν ανοίγω το laptop στον καναπέ, έρχεται ένας δεξιά και ένας αρίστερα να πατήσουν κουμπάκια. Θηλάζοντας, φυσικά. Όταν ετοιμάζω πρωινό, παίζουν κρυφτό στα πόδια μου.

 

Μάθημα 6ο: Κάνω όλα όσα έλεγα ότι δεν θα κάνω ποτέ ως μαμά

Είμαι σίγουρη ότι αν δεν τα μεγάλωνα εγώ, αλλά 4 εξειδικευμένες νταντάδες ανά 8ωρο, τα δίδυμα δεν θα είχαν δει καθόλου τηλεόραση, δεν θα είχαν μπει ποτέ σε παρκοκρέβατο και θα είχαν περπατήσει και μιλήσει νωρίτερα.
Και αν μαγείρευε ειδικός chef 6 φορές τη μέρα, τα δίδυμα δεν θα είχαν φάει ποτέ κουλούρι από το everest.

 

Μάθημα 7ο: Όλοι μου μιλάνε στον δρόμο

Θέλω να πιστεύω, λόγω διδυμοκάροτσου. Θέλω να πιστεύω ότι δεν δέχονται τόση παρενόχληση όλες οι μαμάδες. Δεν το ήξερα, δεν το περίμενα. Στην αρχή, όταν τα δίδυμα ήταν εβδομάδων, κυρίως μου εύχονταν. Και ήταν όμορφα.

 

Μάθημα 8ο: Όλοι έχουν συμβουλές να μου δώσουν

Καμία δεν είναι καλοπροαίρετη, καμία δεν μου ταιριάζει, καμία δεν με έχει βοηθήσει. Περίεργο; Καθόλου. Το περίεργο είναι ότι εγώ, πριν γεννήσω και μετά, ποτέ δεν αισθάνθηκα την ανάγκη ούτε να μιλήσω σε κάποια μαμά στον δρόμο με το καρότσι της, πόσο μάλλον να τη συμβουλέψω. Οπότε δεν το περίμενα ούτε κι αυτό. Καλή κεραμίδα.

 

Μάθημα 9ο: Πάντα παντού υπάρχει μια τέλεια μαμά που θα με κάνει να αισθανθώ παντελώς άχρηστη

Κάποιας τα δίδυμα δέχονται καπέλο στο κεφάλι τους. Κάποια θα ταΐζει σπιτικά αυγομάφινς τον μπέμπη όσο δίνουν παρέα κουλούρια στα περιστέρια. Που εγώ τα κουλούρια τα παίρνω για τα αγόρια μου. Κάποια θα με μυήσει στα άδυτα του ολόσωμου μαγιώ που “είναι σούπερ προστασία”, ενώ τα δικά μου είναι αραπάκια από τον Ιούνιο. Όλο και κάποια θα μου πει ότι τα τρώει ο ήλιος τα δικά μου στο καρότσι, ενώ αυτή καταφέρνει κάπως να πηγαίνει πάντα ανατολικά το απόγευμα.
Και, ξέρεις τι; Αυτό κι αν δεν το περίμενα. Νόμιζα ότι είμαστε όλες στα ίδια. Ότι οφείλουμε να βοηθήσουμε μια μαμά όταν το μωρό της κλαίει. Και όχι να πάμε από πάνω της με τον δικό μας και να δείχνουμε λέγοντας “α, κοίτα, ο μικρούλης κλαίει”.

 

 

Ξέρεις όμως και κάτι άλλο; Νομίζω ότι δίνω την εντύπωση της τέλειας μαμάς. Είμαι αδύνατη, τα θηλάζω, είμαι σπίτι μαζί τους, ντύνομαι αρκετά καλά, ντύνω καλά και τα αγόρια, τους μιλάω αγγλικά, τα πάω παντού… Έχω family travel blog, για όνομα! Ίσως να “τραβάω” τις τέλειες μαμάδες και τις συμβουλές τους.
Είμαι όμως εξαντλημένη. Άυπνη. Δεν έχω προσωπικό χρόνο ή χώρο ή σκέψη. Κλαίω συχνά. Κουράστηκα να είμαι δυνατή και τελικά βαρέθηκα και να το παίζω δυνατή. Τα προσωπεία είναι πιο κουραστικά από την αλήθεια, ακόμα και στο Instagram. Καιρός να πέσουν. Ωραία θα είναι!

 

 

 

 

 

 

 

Share

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

19 + 3 =