Το 2020 είχε τα καλά του, είχε τα κακά του, είχε και τα πολύ άσχημά του όμως. Πώς ακόμα και σήμερα όταν κάποιος λέει ότι γεννήθηκε το 1940 ή το 1945, λέμε “ωχ”; Έτσι και με το 2020 και όλους όσοι το ζήσαμε. Σήμερα, είναι η μέρα που οι απανταχού bloggers και δημοσιογράφοι γράφουν (και όλος ο κόσμος φωνάζει) τα δικά τους “f*** ***’s” στη χρονιά που φεύγει. Ε, κι εγώ σαν παιδί είπα να γράψω κάτι. Και να ξορκίσω αυτή τη χρονιά. Και να ευχηθώ να φύγει και να μην ξανάρθει.

 

Δείτε επίσης
2020: Τα Καλά…
2020: … Τα Κακά…

 

Και τα άσχημα

Καμία χώρα δεν είναι νικήτρια σε αυτή τη μάχη. Είμαστε όλοι μαζί ενάντια σε έναν αόρατο εχθρό. Ένας ολόκληρος πλανήτης. Κάποιες χώρες κρατάνε κλειστά τα σύνορα, χαμηλά τα κρούσματα, αλλά οι θυσίες πολλές, για να μπορούν να μην μπουν σε δεύτερο lockdown ή/και να μην φοράνε μάσκα. Άλλες χώρες έχουν ελευθερίες στις μετακινήσεις από τον Ιούνιο, αλλά τα κρούσματα ξέφυγαν, το δεύτερο lockdown ήρθε, τα σχολεία έκλεισαν ξανά.

Πόσοι νέοι έχουν χάσει ευκαιρία για έρωτες και ανεύθυνες περιπέτειες. Πόσα παιδιά δεν βλέπουν τους φίλους τους. Πόσα νήπια δεν καταλαβαίνουν πού είναι η δασκάλα στην οθόνη και γιατί έχει τετραγωνάκια πάνω της. Πόσο καιρό έχουμε να αγκαλιάσουμε τους γονείς μας.

Έχουν χαθεί εκατομύρια ζωές. Έχουν καταστραφεί τόσες οικονομίες. Η ανεργία έχει πατήσει κόκκινο. Τα ποσοστά κατάθλιψης και αυτοκτονιών επίσης, παγκοσμίως.

Ο τουρισμός έχει πληγεί ανεπανόρθωτα και για χρόνια. Aεροπλάνα ανά τον κόσμο έμειναν μήνες παρκαρισμένα. Καθάρισαν οι ουρανοί μεν, απολύθηκε κόσμος δε. Έκλεισαν ξενοδοχεία, απολύθηκε κι άλλος κόσμος. Τουριστικές χώρες έκλεισαν τα σύνορά τους για να γλιτώσουν από τον ιό (δείτε εδώ) και είδαν τους πολίτες τους να πεινάνε. Ολόκληρες εταιρείες έμειναν χωρίς αντικείμενο και χωρίς κοινό: τουριστικά γραφεία/λεωφορεία, ταξιδιωτικοί οδηγοί, travel sites/blogs/instagram accounts, εταιρείες με προϊόντα για ταξίδια.

Ο πολιτισμός και οι τέχνες πλήγησαν επίσης. Δεν γυρίζονται ταινίες, δεν δουλεύουν τα θέατρα, ακυρώνονται σειρές η μία μετά την άλλη. Οι γκαλερί είναι κλειστές, τα μούσεια τα πρώτα που έκλεισαν, τα σινεμά άδεια ή κλειστά. Πόσος κόσμος άνεργος.

Άπειρες επιχειρήσεις κυρήσσουν πτώχευση η μία μετά την άλλη. Ο κόσμος δεν πάει σε εστιατόρια και μπαρ, δεν διασκεδάζει, δεν χαλαρώνει. Και τα εστιατόρια κλείνουν.

Οι μεθ σε Ευρώπη και Αμερική έχουν γεμίσει. Οι άρρωστοι είναι εκατομύρια. Εκατομύρια και οι νοσηλευτές, νοσοκόμοι και γιατροί που δίνουν μάχη καθημερινά, συχνά απομακρυσμένοι από τις οικογένειές τους για λόγους ασφαλείας.

Expats έχουν ξεμείνει σε ξένες χώρες, μακριά από τους δικούς τους εδώ και πάνω από χρόνο συχνά. Μητέρες γεννάνε φορώντας μάσκα, κάποιες μακριά από τους άντρες τους, πολλές μακριά από τις μητέρες τους και την πολύτιμη βοήθειά τους.

Πολλές μητέρες έχουν χάσει τη δουλειά τους, προκειμένου να μείνουν σπίτι με τα παιδιά που δεν πάνε πια σχολείο. Πολλά ζευγάρια χωρίζουν μην αντέχοντας την καθημερινή αυτή επαφή, την κατάθλιψη, τα νεύρα, την κλεισούρα.

Πολλά ζευγάρια είναι χώρια και πολλές οικογένειες έχουν χωριστεί, γιατί ξέμειναν σε άλλες χώρες ή απλά άλλους νομούς πριν το lockdown.

Πόσα projects ακυρώθηκαν, πόσες δουλειές σταμάτησαν, πόσες επιχειρήσεις δεν έχουν πια αντικείμενο και πόσοι είναι αυτοί που πρέπει να προσαρμοστούν σε εντελώς νέα δεδομένα για να επιβιώσουν.

Πόσα χειρουργεία δεν μπορούν να γίνουν και πόσοι ασθενείς έχουν μείνει χωρίς περίθαλψη.

Το 2020 μας έκανε να σκεφτούμε πόσα είχαμε, επειδή τα χάσαμε. Μας υπέδειξε ανεπάρκειες, προβλήματα βγήκαν στην επιφάνεια. Κάθε λαός και κάθε κράτος έδειξε τον χαρακτήρα του, την ανθεκτικότητά του, τις αντοχές του, τη δύναμη ή τις αδυναμίες του.

Είναι τόσα αυτά που έχουν αλλάξει, χαλάσει, αδειάσει, καταστραφεί. Τόσα άρθρα γράφονται για καθένα από αυτά, που εγώ θα κλείσω εδώ.

Ελπίζοντας να μην γράψω άλλο τέτοιο άρθρο. Μου αρέσει να ελπίζω. Και έτσι θα μπω στο 2021. Με ελπίδα για μια καλύτερη χρονιά!

 

Ας είμαστε καλά 🙂

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *