2 Χρόνια Διδυμομαμά

Πριν ακριβώς δύο χρόνια γεννήθηκαν τα αγόρια μου! Κι εγώ έγινα μαμά, ο Κωστής μου μπαμπάς, οι δυο μας γονείς και οι τέσσερείς μας οικογένεια!

 

Πολύ διαφορετικός ο δεύτερος χρόνος απ’ τον δεύτερο. Πολυπλοκότερος και μεγαλύτερος, όπως και τα δίδυμα…

Γιατί ενώ τον πρώτο χρόνο έπρεπε, ήθελα και ήταν καλό που τον πέρασα ολόκληρο μαζί τους, τον δεύτερο καλό θα ήταν να είχα επιδιώξει κάπως να παίρνω τις ανάσες μου μακριά τους. Μεγάλωσαν και έγιναν πολύπλοκα μικράκια που ήθελαν να εξερευνούν τα πάντα, να πειράζουν ό,τι βρουν στο διάβα τους και έβρισκαν αφορμές για παιχνίδι σε κάθετι.

Συμπεριλαμβανομένων του επιδαπέδιου φωτιστικού, του επιτοίχιου καθρέφτη, του ενισχυτή, των ντουλαπιών και των συρταριών. Το σπίτι μετατράπηκε σε μία baby proofed ζώνη, όπου για να κάνει ένας ενήλικας το οτιδήποτε, πρέπει να βρει τρόπο να “λύσει” τις 15 κλειδαριές που θα συναντήσει. Και μετά να τις ξανακλειδώσει, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα ανοίξει ο Ορφέας την μπαλκονόπορτα, θα ανοίξει τη βρύση, θα μουσκέψει το πλακάκι και θα γλιστρήσει να πέσει ο Γιώργος.

Κι εγώ ήμουν εκεί σε όλα αυτά, σε κάθε φορά που κανείς δεν ήθελε να κάτσει στο κάθισμα φαγητού ή αυτοκινήτου. Σε κάθε φάση τσακωμού για το ποιος θα πάρει τη σκισμένη σελίδα. Κάθε στιγμή ξέφρενης νηπιακής τρέλας.

Αφού να φανταστείς ότι στο ημερολόγιο που σημείωνα τις κατακτήσεις τους, πότε έβγαλαν δοντάκια κ.λπ., το τελευταίο που σημείωσα είναι ότι “περπάτησαν”. Δεν είχα καταφέρει να πιάσω το τετράδιο, το στυλό και να κάτσω να γράψω…

Και σε αυτό τον ζόρικο χρόνο, δεν μασήσαμε καθόλου και ταξιδέψαμε μαζί τους!

Με το που έκλεισαν χρόνο, φύγαμε για Μάνη και Πύλο – όπου άμεσα αντιληφθήκαμε ότι μεγάλωσαν. Μιας και το πρώτο βράδυ, αρνήθηκαν να θηλάσουν στο μαξιλάρι θηλασμού. Και το κουβαλούσαμε στο 10ήμερο ταξίδι μας από ξενοδοχείο σε βίλλα σε αχρηστεία.

Συνεχίσαμε με Αράχωβα, όπου μάθαμε ότι πλέον χρειαζόμαστε διαμονές με πολλή άπλα (που ευτυχώς είχαμε στο VIP Chalet).

Στο Πήλιο, μάθαμε ότι δεν κάθονται πια στο καρότσι και ότι η διαμονή μας καλό είναι να έχει εστιατόριο (όπως το Portaria Hotel).

Στο Γαλαξείδι, ότι η διαμονή επιβάλλεται να έχει playroom.

Στο Νότιο Πήλιο, ότι τα νήπια δεν είναι για μεγάλες αποστάσεις ούτε για μη family friendly προορισμούς. Αλλά ότι η φύση κάνει θαύματα!

Στο Ναύπλιο, ότι τα ταξίδια σε κοντινούς προορισμούς και σε family friendly ξενοδοχεία είναι ξ-ε-κ-ο-ύ-ρ-α-σ-τ-α!

Στο Ξυλόκαστρο, μάθαμε ότι υπάρχουν ξενοδοχεία που είναι 100% προσανατολισμένα σε οικγένειες και ότι τα θέλουμε εμείς αυτά.

Στην Τήνο, αποκτήσαμε την πρώτη μας ακτοπλοϊκή εμπειρία και ζήσαμε τη χαρά του ξενοδοχείου με δική του παραλία και δικό του εστιατόριο.

Και στη Σκύρο, μάθαμε πόση σημασία έχουν οι αμμουδερές παραλίες!

Έχω μάθει κι άλλα πολλά αυτό τον χρόνο, τον δεύτερό μου χρόνο ως μαμά. Και, φυσικά, τα έχω γράψει εδώ.

Αυτό όμως που μου μένει από τα 2χρονα αγόρια μου είναι ότι πλέον με φιλάνε, με λένε “μαμά”, μου λένε “α-απά” (σ’ αγαπώ), με ζητάνε και με αγκαλιάζουν με κάθε μικρή ή μεγάλη ευκαιρία. Και αυτό, αγαπημένοι και αγαπημένες μου, είναι Όνειρο!

 

Πάω λοιπόν να τα αγκαλιάσω. Και να γιορτάσω μαζί τους τα γενέθλιά τους. Αλλά και τα δικά μου. Αφού πριν 2 χρόνια γεννήθηκα ξανά. Ως μαμά. Διδυμο-μαμά!

 

Χρόνια σας πολλά και υπέροχα, αγόρια μου!

Α-απά!

Μαμά Άννα

 

Share

You May Also Like

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

four × 3 =