10 Αλήθειες για τη Μητρότητα

22 μήνες είμαι μαμά μόνο (*το άρθρο γράφτηκε τον Ιούλιο). Όχι 22 χρόνια. Συμφωνώ. Δεν έχω εμπειρία. Έχω όμως κάτι άλλο. Είμαι μωρομάνα. Είμαι φρέσκια. Θυμάμαι πώς ήμουν πριν τη μητρότητα. Θυμάμαι τι μου λέγανε ότι με περιμένει. Και θυμάμαι τις προσδοκίες μου. Και με δίδυμα νηπιάκια αγοράκια, τολμώ τώρα να μιλήσω για τις αλήθειες μου.

Έτοιμοι;

 

Διαβάστε επίσης:
Η ζωή μου με τα δίδυμα (όταν ήταν 12 εβδομάδων)

 

Η μητρότητα λοιπόν,

  1. Είναι γεμάτη χαμόγελα

Για πρώτη φορά κάτι που κάνω μου προκαλεί τόσα χαμόγελα. Πρώτη φορά βλέπω τον Κωστή μου να γελάει έτσι. Πρώτη φορά βλέπω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη τόσο λαμπερό, παρά την κούραση και την αϋπνία. Η στιγμή της γέννησής τους, ο πρώτος θηλασμός, το πρώτο δοντάκι, όταν πρωτοπερπάτησαν, το συναίσθημα όταν είπαν “μαμά” για πρώτη φορά, όταν με φιλάνε ή όταν μου λένε “α-απά” (=σ’ αγαπώ)… Είναι εμπειρίες ανεπανάληπτες, κοσμοϊστορικές και ασύγκριτες. Ακόμα κι όταν δεν χαμογελάμε εμείς, ξεκαρδίζονται τα δίδυμα. Περνάνε καλά! Κάτι είναι κι αυτό. Γιατί η μητρότητα έχει…

  1. … και μόχθο

Έχω να κοιμηθώ 8ωρο από τον Αύγουστο του 2016. 2 χρόνια σχεδόν. Δεν βγαίνουμε με τον άντρα μου. Δεν ταξιδεύουμε όπως παλιά. Κάθε μέρα πριν τη βόλτα μας, έχω να ετοιμάσω εμένα και δυο κουτσούβελα. Να ετοιμάσω σνακ, νερά, να τους βάλω αντιηλιακό, να τους αλλάξω πάνα. Θέλω 1,5 ώρα! Το σπίτι μας είναι πολύ φιλικό προς παιδάκια. Που σημαίνει ότι τίποτε δεν μπορεί να κάνει κάποιος ενήλικας χωρίς να αγκομαχήσει. Ούτε να πιει νερό. Ή να κάτσει. Ή να πάει τουαλέτα. Ή να δουλέψει. Δεν ξέρω πόσο κρατάει αυτό. Ελπίζω όχι πολύ.

 

  1. Κάθε εγκυμοσύνη είναι διαφορετική

Ειδικά μια δίδυμη κύηση, που κάθε μωρό έχει τους δικούς του ρυθμούς. Έχω διαβάσει πολλές ιστορίες και έχουν μοιραστεί φίλες άλλες τόσες. Καμία δεν είναι ίδια. Καμία δεν μπορεί να ταυτιστεί. Προσωπικά, την ιστορία της εγκυμοσύνης μου προτίμησα να την κρατήσω για μένα. Έγραψα κάτι λίγα εδώ. Κάτι γενικά. Γιατί δεν αισθάνομαι ότι θα βοηθήσει κάπου η εμπειρία μου. Τόσο προσωπική είναι.

 

  1. Κάθε μωρό/παιδί είναι διαφορετικό

Από τη μήτρα. Και το λέω εγώ που έχω δύο. Και μεγαλώνουν ακριβώς κάτω από τις ολόιδιες συνθήκες. Καλές οι συμβουλές, δεν λέω. Αλλά κανείς δεν ξέρει τα παιδιά μου όπως εγώ και ο Κώστας. Και κυρίως οι περαστικοί που για κάποιον ακατανόητο λόγο θέλουν να με νουθετήσουν και να μου υποδείξουν ό,τι πιστεύουν πως κάνω λάθος με μια ματιά που μου ρίχνουν.

 

  1. Καμία μητρότητα δεν μοιάζει με άλλη

Κάθε μαμά το βιώνει διαφορετικά. Ακόμα και τον τοκετό. Και τα συναισθήματα που τη λούζουν όταν πρωτοαντικρύζει το μωρό της. Εγώ για παράδειγμα βιώνω μια περίεργη φάση. Που ενώ έχω τη μαμά μου στην ίδια πόλη, δεν έχω τη βοήθειά της. Και ενώ θέλω να πάω για δουλειά, δεν μπορώ να αποφασίσω πού είναι καλύτερα να αφήσω τα δίδυμα – ή αν θέλω να τα αφήσω. Ή αν πρέπει. Ή όχι.

 

  1. Το μαμαδογκρούπς βοηθάνε λιγότερο απ’ όσο δυσκολεύουν

Ειλικρινά, γιατί να πω σε κάποια άλλη μαμά τι δεν κάνει καλά. Γιατί να παινευτώ για ό,τι κάνω εξαιρετικά. Δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνουν αυτό τόσες και τόσες υπερ-τέλειες και υπερ-φανταστικές μαμάδες. Λένε “για να βοηθήσω”, “για να δείξω ότι υπάρχουν λύσεις”. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα facebook groups. Αναφέρομαι κυρίως στις συναντήσεις μαμάδων. Όπου ο γυναικολόγος της καθεμίας ήταν ο χειρότερος και φυσικά δεν μπορείς να πείσεις καμία ότι…

 

  1. Ο παιδίατρος δεν είναι ο εχθρός

Αν πιστεύεις ότι ο παιδίατρός σου δεν σ’ τα λέει καλά, άλλαξε παιδίατρο. Το να κατηγορείς τον παιδίατρό σου για άγνοια σε θέματα θηλασμού, αν δεν εμπιστεύεσαι τη διάγνωσή του και ζητάς τη γνώμη κάθε κλαψομανούλας στο facebook, προφανώς δεν σου κάνει και πρέπει να βρεις άλλον. Τόσοι υπάρχουν.

 

  1. Καλά τα λένε τα βιβλία, αλλά η φωνή της μαμάς μας μέσα μας υπερισχύει

Δυστυχώς. Διαβάζω πολλά parenting books και τα περισσότερα διδάσκουν το “rephraming”. Πώς να γίνουμε διαφορετικοί γονείς από τους γονείς μας. Πώς να σβήσουμε την parenting “γλώσσα” που μας έχουν μάθει. Πώς να μιλάμε διαφορετικά στα παιδιά μας από ό,τι μίλαγαν σε εμάς οι γονείς μας, προκειμένου να έχουν αποτέλεσμα όσα τους λέμε. Αυτό είναι ωραιότατο. Στα λόγια. Γιατί στην πράξη είναι ένα ακόμα υπερδύσκολο task στην υπερτεράστια to-do λίστα της μέρας μας, που είναι ούτως ή άλλως υπερκουραστική.

 

  1. Δεν θα είμαι ποτέ πια η ίδια

Έχω γίνει πολύ ανεκτική. Πολύ πολυπράγμων. Πολύ αποτελεσματική και πολύ γρήγορη σε ό,τι κάνω. Μαγειρεύω τα πάντα και γρήγορα. Οι μέρες μου είναι τίγκα και το μυαλό μου επίσης. Φυσικά, θυμάμαι τα μισά. Εκεί που σημείωνα τα πάντα και τα θυμόμουν ούτως ή άλλως, τώρα ξεχνάω να τα σημειώσω.
Μια μέρα, είχα φαγωθεί να βρω τι να μαγειρέψω, μέχρι που είδα ότι στον φούρνο έχω μαγειρεμένο φαγητό. Μια άλλη, έχω κανονίσει να μην έρθει η sitter, έχω πάει στη μαμά μου με τα δίδυμα, παίρνω τηλέφωνο τον δερματολόγο να μου θυμίσει τι ώρα είναι το ραντεβού μας και μου απαντάει “χτες”.

 

  1. Το σώμα μου τουλάχιστον έχει αλλάξει αρκετά

Έχω αλλάξει μάτια, πλάτες, ώμους, κοιλιά, πόδια. Μέχρι ένα κοκκαλάκι στο στέρνο έχει ξεφυτρώσει από το πουθενά. Λόγω θηλασμού, έχω ξηροδερμία και ξηρά μαλλιά. Δεν αδιαθέτησα τους πρώτους 23 μήνες. Έχω διάσταση κοιλιακών. Έξτρα ρυτίδες. Έχουν ανοίξει οι πλάτες μου, έχει μεγαλώσει το στήθος μου κι έχουν αδυνατίσει τα πόδια μου. Κούραση; Θηλασμός; Όλα μαζί!

 

Εσύ;

 

 

Share

You May Also Like

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

19 + 1 =