10 Αλήθειες για το Dreamista

Καιρός να βγάλω από μέσα μου κάποιες αλήθειες και να μοιραστώ μερικές σκέψεις…
Για να γνωριστούμε καλύτερα, ειδικά με εσάς που με ανακαλύψατε αφού γέννησα.

 

Το Dreamista δεν ξεκίνησε ως family travel blog

Καλά καλά, ούτε ως travel blog

Το 2014, δεν είχα σαφή εικόνα των blogs που υπήρχαν. Και δεν ήμουν σίγουρη αν ήθελα να έχω blog. Πιο πολύ, ήθελα να δημιουργήσω ένα online περιοδικό με θεματολογία όλα αυτά που μου αρέσουν: ταξίδια, μόδα, κινηματογράφο και οτιδήποτε τα συνδέει. Είχα λίγους ταξιδιωτικούς οδηγούς, συνεντεύξεις με σχεδιαστές μόδας, παρουσιάσεις ντοκιμαντέρ με θέμα τη μόδα, βίντεο από διάσημους ταξιδιωτικούς κινηματογραφιστές, packing tips… Όταν το 2015 ήμουν υποψήφια στα marie claire blog awards, άρχισα να αλλάζω και τα παλιά μου άρθρα και τα τρέχοντα, γιατί πλέον ονομάστηκα “blog” και γιατί είδα τι ωραία που είναι να είσαι blogger. Αποφάσισα ότι το travel blogging είναι η κατεύθυνση που μου ταιριάζει περισσότερο και άρχισα να προσαρμόζομαι αναλόγως. Μετά, το 2016 που έγινα μαμά διδύμων, η πορεία μου άλλαξε ξανά.
Τα περισσότερα από τα παλιά μου άρθρα τα έχω διαγράψει γιατί δεν είχαν καθόλου επισκεψιμότητα και απλά γέμιζαν το site.

 

Τους πρώτους 7 μήνες, δεν ανέβαζα φωτό με εμένα μέσα

Ούτε καν στο instagram

Aφού δεν ήμουν blogger, δεν χρειαζόταν! Όταν ονομάστηκα “blogger”¨από τα marie claire blog awards, άρχισα δειλά δειλά να αλλάζω τις απρόσωπες φωτογραφίες των πρώτων άρθρων με δικές μου. Επίτηδες των παλιότερων άρθρων, γιατί δεν είχαν τόση απήχηση, άρα δεν θα με “έβλεπε” πολύς κόσμος. Ντροπή μεγάλη, λέμε! Στο Instragram αυτό φαίνεται πιο έντονα. Ξαφνικά, τώρα τελευταία έχω αρχίσει να αχνοφαίνομαι από μακρυά…

 

Ακόμα και τώρα, προτιμώ τις μακρινές φωτογραφίες

Και σίγουρα όχι τις selfies!

Σε καμία περίπτωση δεν είμαι η blogger που θα ανεβάσει YouTube tutorial για το πώς να βγάζεις τέλειες selfies. Προτιμώ να μην φαίνομαι από πολύ κοντά. Δεν είμαι καν σίγουρη ότι θέλει κανείς να με βλέπει κάθε μέρα. Άσε που γενικά οι travel bloggers δεν είμαστε τόσο νάρκισσοι. Την πλάτη μας δείχνουμε και δίνουμε έμφαση στο τοπίο που απολαβάνουμε. Πλέον, έχω και μωρά. Τα οποία επίσης δείχνω από μακριά ή πλάτη. Δεν με ενοχλεί που άλλοι bloggers γονείς δείχνουν το πρόσωπο των παιδιών τους σε γκρο πλαν. Απλά εγώ δεν το κάνω, ούτε ο άντρας μου το θέλει. Έχω 12.000 followers. Κάποιοι δεν είναι γονείς, τους περισσότερους δεν τους ξέρω και πολλοί δεν ξέρουν εμένα. Γιατί να τους σπαμάρω με τα παιδιά μου;

 

Το 2016, δεν είχα υλικό

Ήμουν έγκυος και δεν ταξίδεψα καθόλου

Και αυτό είναι το μελανό σημείο της Dreamista. Αλλά η αγαπημένη χρονιά της Άννας! Γυρίσαμε από το πρωτοχρονιάτικο ταξίδι μας αρχές Γενάρη, μέσα Φλεβάρη είχα ήδη αποκόλληση και κλειστήκαμε σπίτι. Το δεύτερο τρίμηνο της εγκυμοσύνης μου ήταν καλύτερο (χωρίς αποκόλληση και χωρίς ναυτίες), αλλά προτιμήσαμε να μην ταξιδέψουμε. Είχα μια δίδυμη κύηση που είχε δείξει από την αρχή ότι δεν θα είναι εύκολη. Στο τρίτο τρίμηνο, ήμουν ήδη ξαπλωμένη με συσπάσεις, κοντό τράχηλο και δυσκολία αναπνοής. Γέννησα 7,5 μηνών. Τα διδυμάκια μας νοσηλεύτηκαν για να πάρουν βάρος. Τα πήραμε σπίτι τον Οκτώβριο. Εποχή ιώσεων. Θήλαζαν 18 φορές την ημέρα ο καθένας, όχι απαραίτητα ταυτόχρονα. Κοιμόμασταν ελάχιστα. Φυσικά θέλαμε να ταξιδέψουμε, αλλά ήταν αδύνατο. Γράφω περισσότερα εδώ.
Κάπως έτσι, το περιεχόμενο του Dreamista το 2016, όταν τελείωσαν τα άρθρα για το πρωτοχρονιάτικο ταξίδι μας, έγιναν -ξανά- απρόσωπα. Δεν μπορούσα να δουλέψω πάνω από 2 ώρες την ημέρα – ζεσταινόμουν και κουραζόμουν όσο ήμουν έγκυος. Λίγο πριν γεννήσω ειδικά και όσο ήμουν λεχώνα, μείωσα και τις δημοσιεύσεις. Ανέβαζα ταξιδιωτικούς οδηγούς για παλιά μας ταξίδια, το γύρισα πάλι στις συνεντεύξεις και στα φιλοξενούμενα άρθρα. Μέχρι δελτία τύπου δημοσίευσα!

 

Ανακοίνωσα την εγκυμοσύνη μου 40 μέρες αφού γέννησα

Επειδή φοβόμουν

Φοβόμουν μήπως αποβάλλω. Λόγω της αποκόλλησης. Φοβόμουν μήπως γεννήσω μόνο το ένα. Φοβόμουν μήπως τα χάσω και τα δύο. Φοβόμουν ότι θα γεννήσω πολύ νωρίς και ότι ίσως τα μωρά μου έχουν προβλήματα υγείας. Οπότε αντίο Dreamista και όχι μόνο. Ευτυχώς, τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβησαν. Αν και λίγο πριν μπω στον 7ο μήνα, γλίτωσα την αποβολή (επειδή διάβαζα ένα άρθρο για τις συσπάσεις και κατάλαβα ότι αυτό που είχα ήταν συσπάσεις και πήγαμε στο νοσοκομείο για έλεγχο). Έτσι, τον Οκτώβρη του 2016, 40 μέρες μετά τον τοκετό, όταν επιτέλους είχαμε και τα δυο μας αγόρια σπίτι και τα είχε δει και ο παιδίατρος, ανακοίνωσα ότι… εχμ… ήμουν έγκυος και γέννησα δίδυμα.

 

Με δυσκολεύουν τα προσωπικά άρθρα

Αλλά νομίζω κάνουν το Dreamista πιο πραγματικό

Αυτό εδώ είναι ένα προσωπικό και πραγματικό άρθρο. Αυτά που έγραφα το 2016 δεν ήταν. Δεν ήθελα να γράψω ότι είμαι έγκυος και να μοιραστώ τους φόβους μου ή τις λεπτομέρειες της εγκυμοσύνης μου. Θέλαμε να κρατήσουμε το κομμάτι αυτό της ζωής μας γλυκά μέσα στο σπίτι μας. Χωρίς likes. Επίσης όμως, πιστεύω ότι η εγκυμοσύνη μου ήταν τόσο ιδιαίτερη, όσο όλες. Και τόσο μοναδικός ο τοκετός μου, όπως όλοι. Που δεν θα βοηθούσα κανέναν αν μοιραζόμουν την εμπειρία μου στο ταξιδιωτικό μου blog. Έτσι, το έπαιζα κινέζα το 2016. Χωρίς φωτογραφίες κοιλίτσας. Χωρίς περιγραφές διατροφής και λιγούρας. Χωρίς περιγραφές του πώς κοιμάμαι με 10 κιλά έξτρα βάρος μπροστά. Χωρίς αφηγήσεις κλωτσιών, καταμετρήσεις γραμμαρίων και παρουσιάσεις doppler. Το Dreamista μετατράπηκε σε ταξιδιωτικό μαγκαζίνο όσο ήμουν έγκυος, αντί να γίνει blog εγκυμοσύνης και θηλασμού. Κακώς ίσως. Αλλά… φοβόμουν.

 

Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να κρατήσω το Dreamista καθαρά ταξιδιωτικό

Αλλά δεν ξέρω αν μπορώ ή αν χρειάζεται

Καταρχάς ας πούμε ότι ένα blog πρέπει να ακολουθεί το κοινό του. Και στο κοινό μου βλέπω ότι αρέσουν και τα πιο προσωπικά άρθρα. Πρώτα απ’ όλα βέβαια σας αρέσει να σας προτείνω διαμονές και προορισμούς. Και tips. Σας αρέσουν τα tips. Οπότε σας ακολουθώ.
Το Dreamista δεν είναι απρόσωπο και εγώ δεν είμαι συγγραφέας ή πληρωμένη δημοσιογράφος. Γράφω για τα ταξίδια μας, θα γράψω όμως και για τη ζωή μας.
Και βλέπουμε.

 

Μου αρέσουν τα videos

Και θα ακολουθήσουν κι άλλα

Θα ήθελα να αρχίσω να τα λέω αντί να τα γράφω. Ή και τα δύο. Και όχι σε stories, αλλά πιο οργανωμένα. Ίσως στο YouTube ή στο igtv (η τηλεόραση του instagram). Stay tuned!

 

Όσο τα δίδυμα μεγαλώνουν, έχω λιγότερο χρόνο για το Dreamista

Kαι δεν με πειράζει, αλλά δεν θα κρατήσει για πάντα αυτό

Τους πρώτους μήνες, κοιμόνταν 16-18 ώρες την ημέρα! Όταν έγιναν 8 μηνών, έκοψαν τον δεύτερο μεσημεριανό υπνάκο. Κι εγώ ξαφνικά δεν είχα χρόνο. Όταν άρχισαν να μπουσουλάνε/περπατάνε, θέλανε την παρέα μου. Τελείωσε. Το λάπτοπ κρύφτηκε. Το παλεύω να ξεκλέψω 1-4 ώρες την ημέρα. Και πέρα από το Dreamista, έχω και το house managing. Μέχρι να πάνε παιδικό ή όταν βρω κάποια άλλη λύση…

 

Ακόμα το Dreamista δεν έχει πετύχει τον στόχο του

Αλλά το παλεύω και θα το παλεύω

Γιατί είναι ιερός σκοπός: να παραμείνω stay at home working mom που ταξιδεύει με κάθε ευκαιρία!

 

 

 

Share

You May Also Like

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

17 + ten =