Ο Στέλιος στη Μογγολία

Ποιος είπε ότι οι Έλληνες δεν ταξιδεύουν; Μέχρι τη Μογγολία φτάνουν αν θέλουν, και μάλιστα οδικώς… με μηχανές! Το επικό ταξίδι του Στέλιου ξετυλίγεται σήμερα μπροστά στα μάτια μας:

 

Aπό την Ελλάδα στη Μογγολία και πίσω, με μια Africa Twin
Η μηχανή μας είναι γνωστή για την αντοχή τις στον χρόνο και στις κακουχίες, μια AFRICA TWIN 750cc, Model 1995. Γιατί αυτό το ταξιδάκι θα ήταν αρκετά δύσκολο όπως αποδείχτηκε τελικά…mongolia (42)

Σας είχα πει ότι την προηγούμενη χρόνια στη Δαμασκό τις Συρίας είχα βρει τυχαία έναν Έλληνα μηχανόβιο; Ναι, με τον Νικόλα μιλήσαμε χειμώνα 2009 τηλεφωνικά για ευχές, και στην κουβέντα είπε ότι το επόμενο ταξίδι του θα είναι κάπου μακριά. Του απαντάω, αν πας μακριά, είμαι μέσα! Για πού σκέφτεσαι; Η απάντηση: Μογγολία. 
Πάω μετά τη δουλειά σπίτι να κοιτάξω πού είναι στον χάρτη η Μογγολία, πού θα πηγαίναμε, και ήταν πραγματικά μακριά. Και είπα ότι αυτό θα είναι ένα δύσκολο ταξίδι, άλλα ήξερα ότι θα δω πράγματα που δεν βλέπεις εύκολα στη ζωή σου.

Αφού περάσαμε έναν όμορφο χειμώνα στην Ελλάδα μας, λίγες μέρες πριν την αναχώρηση βάλαμε μπροστά για τις βίζες: Ρωσίας, 7 εργάσιμες ημέρες. Μογγολίας, 2 εργάσιμες και Κίνας, 3 εργάσιμες.
Όλα έτοιμα και φεύγω για τη Δράμα. Μόλις έφτασα στο σπίτι του Νίκου, φύγαμε για την απαιτούμενη μπυρίτσα στο μαγαζί του χωριού, μαζεύτηκε και κόσμος να μας ευχηθεί κάλο ταξίδι, και περάσαμε πολύ ωραία.mongolia (51)

Την επομένη το πρωί σελώνουμε τις μηχανές και ξεκινάει η περιπέτεια. Περάσαμε ξεκούραστα σε 2 μερούλες Βουλγαρία-Ρουμανία-Μολδαβία, όλα πολύ καλά, μόνο με ένα σπασμένο λάστιχο που είχαμε. Μετά την Ουκρανία, άρχισε να έχει ενδιαφέρον, πολύ ωραίες διαδρομές.
Στα σύνορα τις Ρωσίας, μας περίμενε ένα κάλο ψάξιμο από τους ελεγκτές στο Ντόνετσκ, κάναμε και την πρώτη στάση στο Βόλβογκραντ για φαγητό, και δεν είδαμε καμιά διάφορα από την Ουκρανία. Προχωρώντας βαθιά στη Ρωσία, είχαμε πολλά μπλόκα από αστυνομικούς για το πού πάμε και για το να τους δώσουμε κάνα φράγκο. Αλλά για σύμπτωση ήταν και ο Νίκολας αστυνομικός και μόλις μας ζήταγαν λεφτά, έβγαζε ο Νίκος την ταυτότητά του και φεύγαμε λόγω συναδελφικότητας.
Περάσαμε αρκετό καιρό στην Ρωσία μέχρι να βγούμε Μογγολία. Κάναμε και μια προσπάθεια να μπούμε Καζακστάν, αλλά δεν μας έβγαλαν βίζα στα σύνορα και έτσι συνεχίσαμε στον άσχημο δρόμο της Ρωσίας με τα πολλά μπλόκα. Ήρθε και η ώρα να περάσουμε τα όμορφα Ουράλια όρη με τις πολλές πεταλούδες και τα ωραία τοπία. Η Ρωσία είναι από τις λίγες χώρες που θέλω να περάσω ξανά.

Μπαίνοντας στη Σιβηρία δεν άλλαξε, τίποτα εκτός από την ώρα στα ρολόγια μας, φτάσαμε να είμαστε 8 ώρες από την Ελλάδα. Ο δρόμος τις Ρωσίας δεν είναι για μεγάλες ταχύτητες, γιατί δεν ξέρεις πότε θα πέσεις σε μεγάλη λακκούβα. Να και τα Αλτάι βουνά τις Ρωσίας μόλις λίγα χιλιόμετρα πριν τα σύνορα τις Μογγολίας. Περάσαμε και το χωριό TAWAHTA στη ρωσική πλευρά με προορισμό την Μογγολία, και φτάσαμε Παρασκευή 19:00, αλλά τα σύνορα κλειστά από τις 18:00 για σαββατοκύριακο.
Πίσω στο χωριό λοιπόν, να πιούμε καμιά μπύρα και να σκεφτούμε πού θα την πέσουμε για ύπνο το σαββατοκύριακο. Πριν τελειώσουμε την μπύρα μας, περνάει ένα αυτοκίνητο με την ελληνική σημαία, σταματάει στο μαγαζί μιλήσαμε με τα παιδιά, ήταν Ρωσοπόντιοι στην καταγωγή αλλά οι οικογένειες όλες τις γενιές μιλάγανε ελληνικά μεταξύ τους, σε σημείο να τα μιλάνε με τόσο καλή προφορά που δεν διέφερε καθόλου από τη δικιά μας – μπράβο τους που τη διατήρησαν. Είχαμε ένα πολύ πλούσιο διήμερο φαγητού και φιλοξενίας στο χωριό με τους συμπατριώτες μας. Με ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα αυτά που μας προσέφεραν, φύγαμε για την περιβόητη Μογγολία επιτέλους.mongolia (1) mongolia (4)

Τα σύνορα τα περάσαμε πολύ γρήγορα, και έτσι γρήγορα ξετυλίχτηκε η απέραντη στέπα μπροστά μας, χαζεύοντας την απέραντη έρημο. Και έτσι ξεκινήσαμε τα πρώτα χιλιόμετρα με ένα μεγάλο χαμόγελο και φωνάζοντας ο ένας στον άλλον (μπήκαμε Μογγολία).
Αυτό δεν κράτησε και πολύ, γιατί άρχισε η ζέστη και η κούραση τις 15ωρης ημερήσιας οδήγησης σε χώμα, μαζί με κάποια σπασμένα λάστιχα και με τον μέσο όρο χιλιομέτρων ημερησίως να μην καταφέρνουμε να ξεπερνάμε τα 400 χιλιόμετρα την ημέρα, αλλά μας αποζημίωνε το τοπίο και ο τεράστιος γαλάζιος ουρανός και η έρημος Gobi, που τη συναντήσαμε προτελευταία μέρα. Την 4η ημέρα είχε πάει μεσημέρι και συναντήσαμε ένα ποτάμι, αλλά χωρίς καθόλου γέφυρα, και μας είπαν με νοήματα οι ντόπιοι ότι υπάρχει ένα γεφύρι 80 χιλιόμετρα βόρεια και αλλά τόσα επιστρέφοντας, δηλαδή συν 6 ώρες οδήγησης.
Λέω του Νίκου “θα μπω με τα πόδια να δω πόσο βαθύ είναι μήπως είναι χαμηλότερα από το φίλτρο του αέρα και περάσουμε”. Μπαίνω και μέχρι τα μέσα του ποταμού το νερό δεν πέρναγε τους 60 πόντους. “Εντάξει” λέω “περνάμε  άνετα”. Μπαίνω πρώτος, μέχρι που το ποτάμι είχε κάνει, εις την λαϊκή, νεροφάγωμα και το νερό σε αυτό το σημείο πέρναγε το 1 μέτρο, εκεί ήταν ίσως η πιο άσχημη μέρα του ταξιδιού. Έσβησε η μηχανή και με παρέσυρε το ποτάμι. Τρέχουν μέσα για βοήθεια ο Νίκος και κάποιοι από τους ντόπιους σταματάνε και σηκώνουνε τη μηχανή μέσα από το νερό και τη στρώναμε έξω, την παρκάρουμε βρέθηκε ένας περαστικός με το τρακτέρ και περάσαμε και του Νίκου την μηχανή απέναντι, και ξεκινήσαμε να λύνουμε μπουζί, φίλτρο αέρα, και τη βίδα κάτω από το καρμπιρατέρ να φύγει το νερό, αλλάξαμε μια τα λάδια γιατί είχαν γίνει γάλα από το νερό και μας πούλησε κοψοχρονιά ένας από το τρακτέρ του, τελικά μετά από πολλές προσπάθειες και παρά πολύ άδειασμα καυσίμου από τα καρμπιρατέρ για να βγει καθαρό. Και τελικά πήρε μπροστά η μηχανούλα μετά από 3 ώρες προσπαθειών και ταλαιπωρίας.mongolia (34) mongolia (12)

Στη συνέχεια δεν προλάβαμε να κάνουμε και πολλά χιλιόμετρα γιατί νύχτωσε. Την επόμενη μέρα δεν είχαμε και πολλά χιλιόμετρα εκτός δρόμου μέχρι την πρωτεύουσα Ουλάν Μπατόρ, και ήταν η μέρα μας γιατί θα τρώγαμε φαγητό με καρέκλα και θα κάναμε και μπάνιο μετά από 5 μέρες σκόνης. Η βραδινή μας έξοδος στο Ουλάν Μπατόρ ήταν με πολύ ξεφάντωμα με τους φιλόξενους ντόπιους. Την επόμενη μέρα πάω στο κεντρικό ταχυδρομείο να αγοράσω τηλεκάρτα να τηλεφωνήσω σε δικούς μου ανθρώπους. Φεύγω από το ταμείο πάω στα τηλέφωνα, το πρώτο δεν δούλευε, πάω στο άλλο το ίδιο. Αφού πέρασα 6 με 7 θαλάμους και κανένας δεν δούλευε, γυρίζω στην ταμεία, της εξηγώ, μου απαντάει “είναι εδώ και μέρες χαλασμένα”, “πού αλλού εδώ στην πόλη έχει τηλ να πάω να πάρω τηλέφωνο;” “Δεν έχει πουθενά αλλού, μόνο αυτοί εδώ είναι”, “και τι μου έδωσες την κάρτα” της λέω; Και μετά κατάλαβα ότι το όνομα κάθε λαού αντιπροσωπεύει κάτι στον κόσμο, και οι φήμες δεν είναι αληθινές.

Μέτα βάζουμε άλλον έναν στόχο να κάνουμε 500 χιλ (χώμα) και να πάμε Κίνα, ήταν αρκετά εύκολα τα χωμάτινα χιλιόμετρα για την Κίνα. Φτάνουμε να κάνουμε τσεκ στον Κινέζο εκτελωνιστή, του δείχνουμε τις βίζες. μας λέει “μπείτε αλλά η μηχανές θα μείνουν έξω”, με χίλια ζόρια μας παίρνουν στα γραφιά μέσα, μας προσέφεραν φαγητό και ποτά και μας εξήγησαν ότι θέλουμε κάποια ειδική πρόσκληση για να βάλουμε το όχημα μας μέρα στην χώρα, “πώς γίνεται” ρωτάμε και μας δίνουν κάποιο τηλ από έναν που φτιάχνει τέτοια χαρτιά εκεί, μιλήσαμε  και η απάντηση ήταν ότι θα είναι έτοιμο σε 5 ημέρες. Την επόμενη μέρα μας είπε ότι θα είναι έτοιμο σε 3 ημέρες και την 3η ημέρα μας είπε ότι θα είναι έτοιμο σε ένα μήνα, ότι καταλάβατε εσείς κατάλαβα και εγώ. Δεν το καταφέραμε να μπούμε Κίνα και να πιούμε ένα καφέ στο Σινικό τοίχος, ίσως κάποια άλλη φορά.mongolia (41) mongolia (35) mongolia (36)

Και πάλι για την πρωτεύουσα να βγάλουμε δεύτερη βίζα για Ρωσία και βίζα για το Καζακστάν, άλλες 2 πολύ ωραίες μέρες και νύχτες με διασκέδαση στο Ουλάν Μπατόρ, και αφού γεμίσαμε τις μπαταρίες και βίζες τα διαβατήρια, φύγαμε για Ρωσία, στο ξανθό γένος.
Μέτα από την ψυχολογική και σωματική ταλαιπωρία στην Μογγολία, ξεκινήσαμε με γεμάτα τα ρεζερβουάρ μας για Ρωσία, μέχρι που και έξω από τη πρωτεύουσα μέχρι τη Ρωσία είχε άσφαλτο, ασυνήθιστο για την Μογγολία.
Τα σύνορα σχετικά γρήγορα μπορώ να πω, και ορίστε η ατέλειωτη Ρωσία πάλι, το Ιρκουκτς δεν ήταν μακριά και προλάβαμε να στήσουμε τις σκηνές μας δίπλα στη λίμνη Βαϊκάλη, η οποία ήταν γεμάτη πράσινο και μας άρεσαν τα χιλιόμετρα δίπλα της.

Την επόμενη μέρα ήταν η ώρα Καζακστάν μπαίνουμε σε άλλη μια μεγάλη χώρα που θες μέρες να τη μάθεις, πρώτη νύχτα Pavlodar με κάλο φαγητό κάλο κόσμο και ξενύχτι. Και το πρωί με το κεφάλι καζάνι από τα ποτά ξεκινάμε για Αστάνα την πρωτεύουσα του Καζακστάν, ωραίοι οι δρόμοι τους αλλά η πρωτεύουσα τους σαν να βλέπω ντοκιμαντέρ από το Ντουμπάι. Πάμε νότια στο Αλμάτι και τυχαίνει να γνωρίσουμε προσωπικά τον κ Δημήτρη Πετρουκνίκ, τον μεγαλύτερο μοτοσυκλετιστή του Καζακστάν με 120 χώρες στο ενεργητικό του.
Μετά από πολλές φωτογραφίες με τον Δημήτρη, ψάχνουμε να μπούμε Ουζμπεκιστάν. Αλλά για να μπούμε Ουζμπεκιστάν, η βίζα τους ήθελε 4 εργάσιμες μέρες να εκδοθεί δεν μας έφτανε ο καιρός λέμε να περάσουμε την Κασπία Θάλασσα και να πάμε Αζερμπαϊτζάν.
Για να μην χάνουμε χρόνο, μιλήσαμε με την Πρεσβεία του στα Αστάνα. Λέει “πρέπει να έρθετε από εδώ για τη βίζα, δεν μπορείτε να την βγάλετε στο λιμάνι”, τους εξηγήσαμε ότι είμαστε μηχανόβιοι και ότι εδώ είναι κοντά μας το Aqtau να πηγαίναμε εκεί, είπαν “σας περιμένουμε με τα διαβατήριά σας να την πάρετε την ίδια μέρα κιόλας”. Δευτέρα ήμασταν, πάμε το πρωί μας λέει υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα, λείπει ο πρέσβης αυτή την εβδομάδα θα πρέπει να πάρετε την βίζα από το Aqtau! Εντάξει, δεν είχα λόγια…mongolia (40) mongolia (13) mongolia (14)

Φεύγουμε Δευτέρα μεσημέρι σχεδόν, και πρέπει να είμαστε το αργότερο Τετάρτη πριν τις 12:00 π.μ να δώσουμε χαρτιά  να πάρουμε μέχρι την Παρασκευή τις βίζες. Ξεκινάμε και μετά τα πρώτα 100 χιλιόμετρα βρίσκουμε χωματόδρομο. Ρωτάμε “πως είναι τα υπόλοιπα 1.200 χιλιόμετρα μέχρι το Aqtau; Η απάντησή τους, “όπως εδώ”. Το απόγευμα σταματήσαμε να βάλουμε βενζίνη, να φτιάξουμε ένα σπασμένο λάστιχο και να ηλεκτροκολλήσουμε τα κάγκελα από τις βαλίτσες μου, γιατί το ένα έσπασε και το άλλο ράγισε από τους κραδασμούς.
Την επόμενη μέρα 6 ώρα π.μ είχαμε μαζέψει τη σκηνή και φεύγαμε για την υπόλοιπη διαδρομή στην κόλαση, η μέρα μας πολύ απλή (so simple) που λένε, φαγητό, βενζίνα, καφές, άγχος. Σκόνη, και σπάσιμο ατομικού μας ρεκόρ σε ημερήσια χιλιόμετρα στο σύνολο 650 χιλ καθαρού χωματόδρομου με τις Γριούλες μας. 2:00 π.μ αφού δεν βλέπαμε και καλά από την κούραση και παραλίγο να πέσουμε πάνω σε κάτι καμήλες, είπαμε  τώρα πάμε για ύπνο.

Ο Νίκος σαν πιο θαρραλέος κοιμήθηκε κατά γης, εγώ απάνω στη μηχανή, και με το ξυπνητήρι να χτυπήσει 04:00 π.μ να ξεκινήσουμε για τα υπόλοιπα 250 χιλ που πρέπει να γίνουν μέχρι το μεσημέρι, τα καταφέραμε στο τσακ, μπορώ να πω, με τη βοήθεια ενός ντόπιου μηχανόβιου. 15 λεπτά μετά τις 12 ήμασταν στην πρεσβεία. Κυριολεκτικά τρέχοντας μπήκαμε μέσα και κάναμε τις αιτήσεις. Πάμε στο τουριστικά γραφεία να βρούμε ένα καράβι να περάσουμε απέναντι, αλλά  κανένα καράβι, και μας είπαν “πηγαίνετε στο λιμάνι να σας βάλουμε σε κανένα εμπορικό αν υπάρχει”. Πάμε και ένα παιδί μάς είπε ότι σήμερα το βράδυ φεύγει. Αλλά δεν προλαβαίναμε γιατί δεν είχαμε τις βίζες. Το επόμενο λέει θα είναι η το Σάββατο ή την Τετάρτη, γιατί το καράβι ανήκει στο Αζερμπαϊτζάν και μπορεί να το στείλει Τουρκμενιστάν να φορτώσει από εκεί. “Θα ξέρουμε την Παρασκευή” μας λέει.mongolia (8)

Κάναμε βόλτες στο Αqtau και πάμε την Παρασκευή από το λιμάνι όλα οκ. Το στέλνουν εδώ το καράβι πάλι, ήταν το καλύτερο νέο που ακούσαμε την τελευταία εβδομάδα. Πάμε στο λιμάνι και πληρώσαμε 250€ το εισιτήριο ο καθένας για λιγότερο από 24 ώρες ταξίδι. Το καράβι το γέμισαν βαγόνια και τις δυο μηχανές μα.

Μετά, τα υπόλοιπα που έχω να θυμάμαι από το ταξίδι είναι ότι στην έξοδο από το καράβι πληρώσαμε αλλά 120€ ο καθένας επειδή περάσαμε την Κασπία θάλασσα, και τα ωραία σουβλάκια στην Τραπεζούντα της Τουρκιάς. Τους φίλους και συγγενείς του Νικόλα στη Δράμα που μας υποδέχτηκαν που κάναμε κάτι μεγάλο, και τους δικούς μου συγγενείς και φίλους που με περίμεναν το βράδυ στο μαγαζί του χωριού στη Σπάρτη με πολλά συγχαρητήρια που βγάλαμε με ασφάλεια ένα τέτοιο ταξίδι.
Κάποια συγχαρητήρια αξίζουν και οι μηχανές μας, που είδαμε τόσα πολλά χάρη σ’ αυτές.

 

 

Έχεις κάνει κι εσύ ένα ταξίδι-όνειρο ζωής; Στείλε μου την ιστορία σου στο dreamistablog@gmail.com όπως ο Στέλιος, ή απαντώντας στο ερωτηματολόγιο εδώ!

 

 

 

Share

You May Also Like

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *